Sunday, June 25, 2017

நீர்க்கோலம் – அன்னப்பிரம்மம்




அன்னத்தின் மூலம் பிரம்மத்தை அறிந்தவன் பீமன். தான் அறிந்த மற்போரையும் சுவையுடன் இணைத்துக் கொண்ட விதம் அபாரம். “ஆம், அடுநெறியில் ஒரு சொல் உண்டு. ஆற்றலாகும் உணவு நிறைவடைகிறது. அறிவென்றாகும் உணவு மேன்மையடைகிறது. கருணையென்றாகும் உணவே முழுமைகொள்கிறது” – என்கிறான் பீமன். பலராமர், துரியன், பீமன், கர்ணன், பால்ஹிகர், பீஷ்மர், பலாஹஸ்வர் என அனைவருமே ஆற்றலானவர்கள், நிறைவடையவும் கூடும். கிருஷ்ணன் அறிவானவன், வேத அந்தம் அறிந்தவன், மேன்மையடைகிறான். ஆனால் நேமிநாதர் கருணையானவர், எனவே முழுமையடைகிறார்!!!

முடிச்சுக்கள்




ஜெ

நீர்க்கோலத்தின் அற்புதமான முடிச்சுக்கள் இரண்டு. ஒன்று நளன் நிஷாதகுல மன்னன் என்னும் செய்தியைக்கொண்டு அன்றைய மத்திய இந்திய [இன்றைய மத்தியப்பிரதேச- வடக்கு ஆந்திர] அரசியலை சொல்லும் இணைப்பு. இரண்டாவதாக மகாபாரதக் கதைக்கும் நளன் கதைக்கும் இடையே இருக்கும் ஒற்றுமையை சொல்லியிருப்பது. நளன் கதை மகாபாரதக்கதையின் மினியேச்சர் மாதிரியே தோன்றுகிறது இப்போது. இந்த ஒற்றுமை ஏன் இதுவரைக் கண்ணுக்குப்படவில்லை என்ற ஆச்சரியம் ஏற்படுகிறது

மகேஷ்

மாபெரும் சித்திரம்






ஜெ,

நளதமயந்தி கதையின் அறிந்த கட்டமைப்புக்குள் அன்றைய மத்திய இந்திய அரசியல்சூழலை முன்வைத்து நுட்பமாகப்பின்னிச்செல்கிறீர்கள். ஏற்கனவே பால்ஹிகக் கூட்டமைப்பு பற்றிய அரசியலால் வடமேற்கையும் துவாரகை அரசியலால் தென்மேற்கையும் வங்க அரசியலால் கிழக்கையும் விரிவாகச் சொல்லிவிட்டீர்கள். கிட்டத்தட்ட பாரதத்தின் அன்றைய ஒட்டுமொத்த அரசியல்சூழலுமே வெளிவந்துவிட்டது. போர் நிகழ்வதற்கு முன் விரிந்து பரவி நிற்கும் இந்த மாபெரும் சித்திரம் பிரமிப்பூட்டுகிறது

தேவ்

Saturday, June 24, 2017

நீர்க்கோலம் – நளபீமபாகம்



'சுவையே' உருவான அத்தியாயம், அன்ன நிறைவு. உந்தி பெருத்தவர்களை சுவையறியாத ஜென்மங்கள் என்று சொன்னதை மன்னித்து விடுகிறேன்!!! நளபாகம் என்பதை சிறிய அளவிலான வீட்டுச் சமையாலகவும், பீம பாகத்தை பெரிய அளவிலான ஊட்டுச் சமையலாகவும் விளக்கிய விதம் அருமை. தற்போது National Geographic Channel லில் ‘இந்தியாவின் மீப்பெரும் அடுமனைகள்’ – ‘India’s Mega Kitchen’ என்றொரு நிகழ்ச்சி ஒளிபரப்புகிறார்கள். சுவையாகவும், பிரமிப்பாகவும் இருக்கிறது. இங்கே நீங்கள் எழுதுவதன் காட்சிப் பதிவுகள் அவை!!

அன்புடன்,
 அருணாச்சலம் மகராஜன்

Friday, June 23, 2017

சமயற்கலை






அன்புள்ள ஜெயமோகன் அண்ணா,

சிறுமி ஒருத்தின் பின் அமர்ந்து அவளது குழலினை வாரி ஒரு கற்றையை ஒரு கரத்தால் அவள் அன்னை பற்றி இருக்க, "அம்மா என்னதான் செய்கிறாய்?" என்பது போல "நளன் தமயந்தி கதை அப்படியே நின்றதே" என எண்ண, கதை அழகாக பின்னப்பட்டுப் செல்கிறதுநளனின் தேசத்திற்கு பாண்டவர்கள் வருகிறார்கள்தொலைவில் காணும் கண்களுக்கு பெண் போலவும் அருகே நெருங்க ஆண் எனவும் தோன்றும் - அன்னத்தை ஒத்த நளனின் பெண்மை அம்சம் அர்ஜுனனிடம் இருக்கிறது. அவனது புரவி பயிற்றும் கலை சகதேவனிடம் இருக்கிறது. சமயற்கலை பீமனிடம் இருக்கிறது

நீர்க்கோலத்தின் ஒருங்கிணைப்பு பிரமிக்க வைக்கிறதுபாறை ஒன்றை கண்டபோதே அதில் உறையும் சிற்பத்தைக் கண்டு அதன் தேவையற்ற பகுதிகளை மட்டும் நீக்கி உயிரிட்டோட்டமுள்ள சிற்பம் சமைக்கும் தேர்ந்த சிற்பி போல, கதையை  மொத்தமாகவே முதலிலேயே கொண்டு பின்னர் வடிவம் தருகிறீர்கள்சொற்கள் இவ்வளவு திறமுடன் கையாளப்பட முடியுமா என்ன?.  சகதேவன் புரவிகளைக் கையாளும் திறம் சொல்லும் போது இரண்டாவது கியரை எட்டி, பிருகந்நளையின் நடனம் மூன்றாவது கியர், பீமனின் அடுமனைக் கலை டாப் கியரில் பறக்கிறதுபிருகந்நளையின் நடனம் - ஒரு நல்ல நடனத்தினை கண்டு உண்டாகும் விளைவை சொற்கள் கொண்டு நிகழ்த்திக் கொள்ள செய்யமுடியுமா என வியந்திருக்க, பீமன் அதற்கும் மேல் செல்வது போல் தோன்றுகிறதுபீமன் உண்பதிலும் கலைஞன், சமைப்பதிலும் கலைஞன்

கண்ணீரைத் தருவித்த கெத்தேல் சாகிப் இன்று பீமனில் முழுமை அடைகிறார்ஆஜானுபாகுவான, ஒரு எளிய பெண்ணின் பால் இழைக்கப்படும் கொடுமைக்கு ஒரே அடியில் மரணத்தின் பாதையில் செலுத்தும், பொருள் வரவைப் பொருட்டென கொள்ளாத, பெரும் கருணை கொண்ட, சமையற்கலையின் உச்ச திறம் கொண்ட அந்த ஜின் ஒரு யோகி என்று எண்ணச் செய்கிறான் இந்த பீமன் என்னும் தேவன்பீமன் மாபெரும் மல்லன் என்பது இரண்டாம் பட்சம் தான் - தோள்வலியில் அவன் கொண்ட பெருமிதம் இக்கலையில் அவன் கொள்ளும் நிறைவுக்கு ஈடாகாதுசில நாட்களாக லேப் டேப்பின் முன்னால் தங்கள் அமர்ந்திருக்கும் காட்சி எல்லா செயல்களின் இடையேயும் மனதில் இருந்து கொண்டிருக்கிறதுஎன் அன்பையும் நன்றியையும் உங்களுக்குத் தெரிவிக்க விழைகிறேன்.

அன்புடன்,
விக்ரம்,
கோவை

ஆடலுக்கு வெளியே



அன்புடன் ஆசிரியருக்கு

வண்ணக்கடலை மிருதுவான பட்டில் பொதிந்து கொடுப்பது இளநாகன் வழியே விரியும் சூதர்களின் சொற்கள். வெண்முகில் நகரத்தில் ஒரு பெருங்களத்தில் நிகழும் ஆடலை பூரிசிரவஸ் மற்றும் சாத்யகியின் பார்வைகள் வழியே தரிசிக்கும் போது மட்டுமே அதன் பிரம்மாண்டத்தை உணர முடிகிறது. கிராதத்தின் உக்கிரத்தை நிலைப்படுத்துவது சண்டனின் சொற்களே. அவன் ஒருபோதும் உக்கிரசிரஸுடன் இணைய முடியாது. அவன் வழி தனிதான். மாமலரின் முண்டன். எல்லாவற்றின் மீதும் கசப்பு கொண்ட ஒருவன் தலைமேல் எழ முண்டனால் மட்டுமே முடிகிறது. 

பிருகந்நளைக்கு முன்னரே முக்தன் அறிமுகம் கொள்கிறான். 

"ஊதி பஞ்சென தன்னை அவள் விலக்குவதாக உணர்ந்தான். எடையின்றி பறந்து சென்று அறைச்சுவர் அருகே மெல்ல படிந்தான்."

இவ்வரிகள் உண்மையில் ஒரு பெருநிலை தான். 

பல இடங்களில் மகாபாரதத்தின் மையப்பாத்திரங்களை விட இவர்கள் வலுவாக எழுந்து விடுகிறார்கள். முக்தனுடனும் பூரிசிரவஸுடனும் பொருத்திக் கொள்ளும் போது இவ்வாடலில் நானில்லை, இதை பார்த்து நிற்கும் பேறு பெற்றவன் என்று எண்ணிக் கொள்ளும் போதும் இன்னும் தீவிரமாக அணுக முடிகிறது வெண்முரசை.

அன்புடன்

சுரேஷ் பிரதீப்