Wednesday, January 17, 2018

குருதிச் சாரல் – போரெழுகை



ஒரு வட்டத்தின் துவக்கப் புள்ளியில் இருந்து அதன் நேர் எதிர் புள்ளிக்கு அந்த வட்டத்தின் சுற்றுப்பாதை வழியே எவ்விதம் செல்லலாம்? துவக்கப் புள்ளியின் வலப்புறமாக 180 பாகையில் சென்று சேரலாம். இடப்புறமாகவும் அதே 180 பாகையில் சென்று சேரலாம். குருதிச் சாரலில் அத்துணை போர் தவிர்க்கும் முயற்சிகளும் இடப்புறமாக போரை நோக்கிச் செல்பவையே.

இன்று துரியன் எடுக்கும் முடிவுக்கு வழி காட்டியது யார்? கணிகரா? இல்லை, விகர்ணனே. அவன் கூறிய வார்த்தைகளில் இருந்து தான் தந்தையைத் துறத்தல், அன்னை தந்தையின் துணைவியாக மட்டும் ஆதல் போன்ற கூறுகளை துரியன் எடுத்துவிட்டிருக்கிறான். விதுரர் கூறுவது போல நஞ்சு படர்ந்த நிலமாக ஆகிவிட்டது அஸ்தினபுரி. அது வெளிப்படையாகவே நஞ்சால் கொள்ளப்பட்டிருந்த காலம் இருந்தது. பன்னிரு படைக்களத்தில் வரும் அது. அக்காலத்தில் அந்நகரத்தில் நலமோடு, துடிப்போடு இருந்தவர் கணிகர் மட்டுமே. அவரே அன்று வலியின்றி துயின்றார். இதோ இன்று அவையில் கூட கிடைத்த இடைவெளியில் கண்ணில் கோழை வரும் வரை தூங்க இயல்கிறது அவருக்கு. நஞ்சைக் கலக்கிறார்.

ஒரு வகையில் துரியன் பிறந்த நாளில் இருந்து இந்த நிலைக்குத் தான் அவனை அஸ்தினபுரி தள்ளி வந்துள்ளது. எனவே தான் அவர்கள் அவனுடன் கூட இருக்க விழைகின்றனர்.

அன்புடன்,
அருணாச்சலம் மகராஜன் 

பெரிய மீன்



அன்புள்ள ஜெ ,


வெண்முரசு  இன்று மலையாள வார்த்தைகளாக மாறிய பழம்தமிழ் வார்த்தைகளை திரும்பவும் தமிழிற்கு கொண்டு வருகிறீர்கள் . இன்று பறைக(சொல்லுக ) எனும் வார்த்தை கண்டேன் , பறையர் எனும் சொல்லின் சரியான அர்த்தம் சொல்பவர் ஆக இருக்கலாம்  , டி .தர்மராஜ் அவர்களும் இந்த அர்த்தம் பற்றி எழுதியிருக்கிறார் .

நேற்று விதுரர் சிறு மீன்களை உண்ண வாய்ப்பிறந்து காத்து நிற்கும் பெரிய மீன் என சொல்லியது கிருஷ்ணனை என எண்ணினேன் 

ராதா கிருஷ்ணன்

Tuesday, January 16, 2018

நீர்க்கோலம்



தருமன் ஆடிய சூது. நளன் ஆடிய சூது. இரண்டுமே உடன்பிறந்தார்களுக்குள் நிகழ்ந்தவை. இரண்டுமே நிலத்தின் பொருட்டு நிகழ்ந்தவை. இரண்டிலுமே சூதுத் திறமை பற்றிப் தன்னம்பிக்கை கொண்டவர்கள் முற்றிலும் தோற்றார்கள். ஆனால் மீண்டும் மீண்டும் ஆடப்படுகிறது சூது, ஒரு பெரும் போரைத் தள்ளி வைப்பதற்காக.

பாண்டியன் ராமையா எழுதிய நீர்க்கோலம் விமர்சனம்

அறம்



அன்புள்ள ஜெயமோகன் அண்ணா,

சத்தியம் என்று நம்புவது, அறம் எனக் கொண்டது, மனிதர் என்றால் இவ்வாறு என்று அமைத்துக்கொண்டது யாவும் எப்படியெல்லாம் போரால் சீரழியும் என்று பீஷ்மர் காட்டுகிறார்.  அச்சமயத்தில் போரின் காரணமான பாதிப்புகள், விழும் அடிகளும் வலியும் மரணமும் வன்கொடுமைகளும் எவ்வாறு இருந்தாலும் அதைவிட அதில் எஞ்சுவோர் அவற்றின் அற பிறழ்வுகளை, மனிதர் என்ற நிலையில் இருந்து வழுவியதன் வலியை நினைவுகளால், உணர்வுகளால் பலகாலம் கொள்ள வேண்டியிருக்கும்.  அதனின்று மீள்வதே கடினம்.  மனிதன் விலங்கிற்கும் தெய்வத்திற்கும் இடைநிலையில் இருக்கும் உயிர் எனும்போது தெய்வங்கள் மனித உடல்களை ஆட்கொண்டு கொடும் விலங்குகளின் ஆடலை ஆடி முடித்து அகல, கைவிட்ட தெய்வங்கள் மீது கசப்பும், கொடும் விலங்கென ஆகி நிகழ்த்தியவற்றின் குற்ற உணர்ச்சியும், சுய பச்சாதாபமும், தம் மீதே ஆன அச்சமும் அருவருப்பும் என மனிதரின் துயர்தான் எத்தனை பெரிது? .  தெய்வமும் விலங்கும் பொறுப்பேற்றுக் கொள்வதில்லை, இரண்டுமாக தம்மை கருதி களமாடிய மனிதரே பொறுப்பேற்றுக் கொள்ளவேண்டியுள்ளது.  தெய்வமும் விலங்கும் தம்மை அணுகாது துரத்தி தம்மை மனிதர் என்ற இடைநிலையிலேயே ஊன்றி நிலைநிறுத்திக்கொள்ளவே அறம் வகுத்து அதை இறுகப்பற்றுகின்றனர் என்று தோன்றுகிறது. இயற்கை கருணை அற்றது, முழுமுதன்மை மெய்மையை இறை என்பதும் கருணை அற்றது.  கருணையும் அறமும் காப்பீட்டுத் தேவைகளும் மனிதர்க்கு மட்டுமே.  விலங்கிற்கு அறம் கற்பிக்க வேண்டியுள்ளது, தெய்வத்திற்கு கருணை கற்பிக்க வேண்டியுள்ளது.  இரண்டும் அபத்தம் என்று அவ்வப்போது உணரவும் நேர்கிறது.


அன்புடன்
விக்ரம்
கோவை

நீலப்பட்டு



ஜெ,


திகைப்புடன் அவர் குழலில் சூடிய பீலியை நோக்கினாள். அதுவும் அவளுக்கு நோக்களிக்கவில்லை. படபடக்கும் உள்ளத்துடன் அவள் அவர் புன்னகையை, ஒற்றைக்கல்லாரம் துவண்ட மார்பை நோக்கினாள். பின்னர் காலடிகளுக்கு நோக்கு தழைந்தாள். அறிந்தவை, அணுக்கமானவை. அவள் உளக்கொந்தளிப்பு அடங்கியது. அவள் அவர் கால்களையே நோக்கிக்கொண்டிருந்தாள்.

மூன்று நாட்களாகியும் இந்த வரிகள் பரவசமாக நினைவில் நிற்கின்றன. மூவகை மனிதர்கள், மூவகை உணர்வு நிலைகள். மூன்றாகவும் நிற்கும் அவர். மொத்த வெண்முரசையும் “நீலப்" பட்டில் சுற்றிய வரிகள்


ஏ.விமணிகண்டன்

Monday, January 15, 2018

தெய்வச்சிலை



ஜெ

அவையில் அமர்ந்திருக்கும் துர்யோதனின் தோற்றத்திற்கான வர்ணனை திகைப்பை அளித்தது. ஒரு தெய்வச்சிலைக்குரிய வர்ணனை. தெய்வங்களைப் போலவே அவனைச்சூழ்ந்து ஏராளமான பூதகணங்கள். அவையெல்லாம் அவனே. ஆனால் அவன் அதன் உச்சம். முழுமை. தெய்வங்களுக்கு உள்ள நிலைபேறுத்தன்மையை அவன் அடைந்துவிட்டான். எல்லாரையும் கொஞ்சமாவது பெயர்க்க முடியும். அவனை இனி ஒன்றுமே செய்யமுடியாது. அவன் அனைத்துவகையிலும் முழுமைகொண்டுவிட்டான். இனி விண்ணுக்குச்செல்வதைவிட ஒன்றுமே செய்யமுடியாது.
நோக்க நோக்க ஒவ்வொருவரும் அவரிடமிருந்து கூரிய வேறுபாடு கொண்டனர். அமர்வின் கோணலால், முகத்தின் பிழையால், விழிகளின் மங்கலால், தோள்களின் வடிவால், நெஞ்சின் விரிவால், விழிதொட்டறிய முடியாத ஏதேதோ கூறுகளால் அவர்கள் அவர் அல்லாதாயினர். அவர்களினூடாகச் சென்று அவர் தன் முழுமையை அடைந்துவிட்டிருக்கிறார் என்ற வர்ணனை மிகவும் அழகானது. அவன் எப்படி தெய்வம்போல ஆனான் என்பதைக்காட்டுவது. ஆனால் கிருஷ்ணன் அப்படி அல்ல. அவன் தெய்வமாக அல்ல. மனிதனாகவே இருக்கிறான். கோணலாக அமர்ந்திருக்கிறான். மனிதர்களுக்குரிய துன்பங்களை அடைந்தபின்னர்தான் அங்கே வந்திருக்கிறான். ஆனால் அவன் காலடிகள் மட்டும் தெய்வங்களுக்குரியவையாக உள்ளன. அவை புன்னகை செய்கின்றன

ஜெயராமன்