Friday, February 24, 2017

இருவர்




ஜெ

வெண்முரசில் இதுவரை ஏராளமான கதாபாத்திரங்கள் வந்துவிட்டன. ஆனாலும் மூதரசரும் அரசியும் இதுவரை வராத அபூர்வமான கதாபாத்திரங்கள். கொஞ்சம் கர்ணனின் அம்மா அப்பா சாயல் உள்ளது. மற்றபடி மிக அபூர்வமானவர்கள். கிழவர் உணர்ச்சிக்கொந்தளிப்பானவராகவும் பாவமானவராகவும் இருக்கிறார். கிழவி ஆழமானவள். நுட்பமானவள். அறிவானவள். கிழவருக்கு நிலையான மனநிலை இல்லை கிழவி எப்போதுமே சமநிலையில் இருக்கிறார். இரண்டு பேரும் இரண்டுவகையில் துக்கத்தை எதிர்கொள்கிறார்கள். இப்போது இன்பத்தை எதிர்கொள்கிறார்கள். இவர்க்ளுக்கு ஒன்றும் ஆகிவிடக்கூடாதே என மனம் வேண்டிக்கொள்கிறது

மகேஷ் ஜெயராமன்

உயிர்த்தெழுதல்



ஜெ

புரூரவஸ் உயிர்த்தெழுந்தபின்னர் அடையும் மாற்றம் ஆச்சரியமூட்டியது. ஒருவகையில் அதிர்ச்சி அளித்தது. ஆனால் பின்னர் யோசித்தபோது முன்னரே அது கதையில் சொல்லப்பட்டுவிட்டது என்று தெரிந்தது. ஒரு சாபமாக இந்த ஸ்கீமா வந்துவிட்டது. இது மானுட இயல்பு. ஆனால் மகாபாரதத்திற்கு இதைச்சொல்ல இந்தவகையான ஒரு டெம்ப்ளேட் கைவந்துள்ளது.

எலாமே உச்சம்தான். புரூரவஸின் துக்கம், சாவு, உயிர்த்தெழுவது எல்லாமே. அவரைச்சுற்றி உருவாகி வந்திருக்கும் கதாபாத்திரங்களும் ஒரு தனிநாவலுக்குரிய கூர்மையான குணாதிசயங்களுடன் உள்ளனர். அயுஸ் மூதரர் மூதரசி எல்லாருமே தனித்தன்மை கொண்ட கதாபாத்திரங்களாக இயல்பகா உருவாகி வந்துள்ளனர். கிரியேட்டிவாக வரும்போதுள்ள ஒரு சரியான ஒழுங்கு உள்ளது

சண்முகம்

மாமலர் – ஊர்வசியின் ஆடுகள்



தான் அறிந்தவற்றையும், அறிந்தவற்றின் ஊடாகத் தன்னுள் நுழைந்தவற்றையும் இரு ஆடுகளாகத் தன்னுடன் அழைத்து வருகிறாள் ஊர்வசி. இரு ஆடுகளுக்கும் ஸ்ருதன், ஸ்மிருதன் என பெயர். மேலும் ஸ்ருதன் வெண்ணிற ஆடாகவும், ஸ்மிருதன் கரு நிற ஆடாகவும் இருக்கிறது. சுரேஷ் பிரதிப் கூறியது போல இவ்விரு ஆடுகளையும் சுருதி, ஸ்மிருதி என்பனவற்றின் உருவகங்களாகப் பார்க்கலாம். மற்றொரு வகையில் இவ்விரு ஆடுகளையும் சகதேவன் மற்றும் நகுலனாகப் பார்க்கலாம். இக்கதைகளை வாசிக்கையில் நாம் ஒன்று நினைவு கொள்ள வேண்டும். இக்கதைகளில் பீமனின் உள்ளம் ஒரு முக்கியமான பாத்திரம். எனவே அவன் பார்வையில் இந்த கதாபாத்திரங்களை யாராகக் காண்கிறான் என்பதும் முக்கியம். ஊர்வசியில் அவன் தேடுவது திரௌபதியையே. இவ்வாறு பார்க்கையில் அவ்விரு ஆடுகளும் முக்கியமானவை ஆகின்றன.

திரௌபதி தன் ஐந்து கணவர்களுடனும் கொண்டிருக்கும் உறவு எத்தகையது என்பதை வெண்முகில் நகரத்தில் மிக விரிவாக தந்துள்ளார் ஜெ. தருமனுடனான அவள் உறவு அறிவு சார்ந்தது. அவளது அறிவுத் துணைவனாக அமைகிறார் தருமர். அவளது காதல் மற்றும் காமத்துணைவனாக அமைகிறான் அர்ச்சுனன். முதலில் ஒரு வித மீறல் சார்ந்த உறவாகவே அவர்கள் உறவு துவங்கியதையும், மெல்ல மெல்ல அது மாறி வருவதையும் பற்றிய சித்திரங்கள் காண்டீபத்திலும், தற்போது அவளின் கூற்றாகவே மாமலரிலும் வந்து விட்டன. அவளின் மனதுக்கிணைந்த தோழனாக வாய்ப்பது நகுலன். வெண்முகில் நகரில் ஒரு வித விளையாட்டு கலந்ததாக, தோழமையின் வெளிப்பாடாக அமைந்திருக்கும் அவர்களது முதல் உறவு. அவள் உள்ளத்தில் புகுந்து புறப்பட இயன்றவன் நகுலனே. மாமலரில் அர்ச்சுனன் வந்தவுடன் அவன் கையைப் பற்றிக் கொள்வதைப் பற்றிய ஒரு சிறு உரையாடல் நகுலனுக்கும், திரௌபதிக்கும் நிகழும். மேலும் சைந்தவனால் தேரிலிருந்து தள்ளி விடப்பட்டவளை அணைத்துச் செல்வதும் அவன் தான். சகதேவனிடம் ஓர் அன்னை போல அவள் இருக்கிறாள். அவனிடம் தன் நோவுகளைப் பகிர்ந்து கொள்ள அவளால் இயல்கிறது. ஒரு இளமைந்தனுடன் அன்னை சமையலில் ஈடுபட்டிருக்கும் தோற்றமே அவள் அடுமனையில் சகதேவனின் உதவியோடு சமைக்கும் காட்சி எனக்குப் பட்டது. சைந்தவனால் கவரப்பட்டதன் இழிவை, அது அவளுக்குத் தந்த வலியை அவள் சகதேவனிடமே பகிர்கிறாள். மிகச் சரியாக ‘ஒன்றுமில்லை அன்னையே’ எனத் தான் அவனும் அவளைத் தேற்றுகிறான்.

அப்படியென்றால் பீமனுடனான அவள் உறவு? அது ஒரு அணுக்கச் சேவகனிடம் கொள்ளும் உறவு. திருதாவுக்கு ஒரு விப்ரர் போல, விசித்திர வீரியனுக்கு ஒரு ஸ்தானிகர் போல, சத்யவதிக்கு ஒரு சியாமை போல. முதன் முதலில் திரௌபதியைச் சந்திக்கும் பீமன் அவள் இருக்கும் தேரை இழுத்துச் செல்கிறான், பிராயாகையில். அவர்களின் முதலிரவில் அவன் அவளுக்கு நீச்சல் கற்றுத் தருகிறான், வெண்முகில் நகரத்தில். (அதில் வரும் நீரூசி என்ற உவமை என்னை பித்துக் கொள்ள வைப்பது...) இப்போதும் அவள் உறவின் பாதை இது தான்.

இப்படி இருக்கையில் அவன் ஏன் அந்த மணத்தைத் தரும் மாமலரை நோக்கிய பயணத்தைச் செய்ய வேண்டும்? அவனுக்கு அறிதல் என்பதன் எந்த தேவையும் இருந்ததில்லை. பிற இருவரின் எந்த தேடலும் அவனுக்கு இல்லை. இருப்பினும் அவன் கிளம்புகிறான். ஏன்? ஏனென்றால் அணுக்கர்கள் தங்கள் அணுக்கத்தின் காரணமாகவே எஜமானர்களைப் போல ஆவது வெண்முரசு முழுவதும் காணக் கிடைப்பது. இங்கே சேவகன் அன்னையாகவே ஆகும் ஒரு பயணமே இது. பிற இருவரும் பல அலைகழிப்புகளுக்குப் பிறகு இறந்து பிறக்கிறார்கள். மாறாக இவன் பயணத்தின் துவக்கத்திலேயே நீர் விட்டு மூதன்னையர் முன் இறந்து பிறக்கிறான். பிற இருவரும் தத்தமது பயணங்களின் விளைவுகளில் ஒன்றாக அவற்றின் இறுதியில் அடைந்த வஞ்சத்தை விடும் மனப்பக்குவத்தை முதலியேயே அடைந்தும் விடுகிறான். இதன் பிறகே அவன் கதைகளைக் கேட்கிறான். அவன் அறிவது அன்னையரையே. அவர்களின் கனிவும், அக்கனிவுக்கு பகைப்புலத்தில் இருக்கும் வஞ்சத்தையும் அறிகிறான். அறிந்து ஆகும் ஒரு தருணத்தில் அந்த மாமலரையும், அதன் மணத்தையும் ஒருங்கே அடைவான்.

இந்த புரிதலில் வைத்து நோக்குகையில் பீமனின் ஊர்வசி இரு ஆடுகளுடன் மட்டுமே இருப்பது தனித்த பொருள் கொள்ள வைப்பது. அதாவது அவனும், அவளுமான உறவுலகில் இந்த இருவர் மட்டுமே வருகின்றனர். அவனுக்கு சகாதேவனுடனும், நகுலடனும் அவளது உறவு ஒரு சிறு புருவ நெரிப்பை மட்டுமே ஏற்படுத்தக்கூடிய உறவு தான். இருப்பினும் அவன் யார் என்பதற்கான நினைவூட்டலும் கூட. மற்ற இருவரும் அவன் உலகிலேயே இல்லை. 

அருணாச்சலம் மகராஜன்

லிங்கர்



JM Sir,

நேற்று, லிங்கப் பிரதிஷ்டையின் போது சத்குரு பேசியது. இதனைப் படித்தவுடன், தாங்கள் எழுதியது ( கிராதம்) தான்  நினைவில் எழுந்தது.

"கிராதம் நான்காம் அத்தியாயத்தில், அத்ரி முனிவரின் சௌகந்திகக் காட்டிற்க்கு கங்காளன் வருகிறார்.
வெரும் இருப்பாலேயே அங்குள்ள அனைத்தையும் புரட்டிப் போடுகிறார்.
அத்ரி அங்கு முனிவரால் கிராதசிவம் நிறுவப்படுகிறது.

அவ்வாறே இங்கும்..

One day Adiyogi is simply walking, totally intoxicated – not on any drink or drug, because he is the drug. Completely inebriated, devoid of any clothing, in naked splendour, with a garland of wildflowers he is simply walking through the forest, like any other creature. You don’t look at a tiger and think “Oh my god, he is naked!” You thought he is wearing striped pajamas or something?He is simply walking like any other life.
Then he happened to walk into a place where a certain scholarly group has built a small habitation, doing something like a side-track spirituality: reading scriptures, doing mantras, etc. A very chaste and orderly group of people.

This wild man just walks in completely unconscious of what’s around him, because he is too engross d with what’s within him. He walks in – the men were all doing their sacred duties, the women were doing their house work.The women saw this creature – just the splendour of his existence. They looked at him, and that was the end of their civilization. They lost all of what they had taught. From age 8-18, everyone gathered around him and was just going into pangs of ecstasy – some trying to touch him, just to taste and see what he is. Some were climbing his tree-trunk like body. But he is simply unaware, completely unconscious of what they are doing. The entire womenfolk gathered around him. The men came and saw there is something to the man, but their main concern is the society, ethics they have formed. The civilization stones looked like they all crumbled at once. This is not just one woman falling in love – the entire women of the place.

The men came to Adiyogi and said, “We have heard of you, but you cannot just walk in. This is not ok, you are dismantling everything we have built. You have put the entire civilization in danger. But still he was so intoxicated that he did not notice.Then one man pulls out a sword and pokes him. Only then Adiyogi looks around, sees all these women, begins to hear them saying how he is a threat to civilization and family structure.
Adiyogi just shrugged, “What’s the problem?” They said, “Don’t you know you’re naked?” Then the sword that the man had used, this sword, he took it and lopped off his own genitals – if this is the problem, then take it. He left it there and walked off.
His genitals stayed there and became a shaft of light – this is known as Kashi..
What this parable is trying to tell you is that, whatever one thinks of as the lowest, even that can be transformed into the highest. He could have used his finger, his head, but he used something that you are looking down upon. The story is also trying to tell you that pleasure and ecstasy is not only in one part of the body.
If you are poor, you have only one meal a day. If you are rich you can choose. The idea of richness, affluence is to have a choice of food, then later on a choice of lifestyles. If you are very poor, money means food. I can eat anything I want. So pleasure means particular part of body.
What Shiva is trying to display is, every cell in the body is ecstasy. This is not sexuality, this is spirituality. Wherever they touch him, they are all going into wild ecstasies. This dimension where just a look or a touch can send you to nameless ecstasies – on one level we have enshrined that dimension into the Yogeshwar Linga. There is a certain way to access this. You must come some day and find that.
There are 2 dimensions – one is of extreme discipline. One is of absolute abandon. One brings painful precision. Another brings nameless ecstasies.


அன்புடன்,
மகேஷ்.

அறிய அரிது




அன்புள்ள ஜெ வணக்கம்.

மாமலர் நாவல் பெயருக்கு ஏற்றார்போல மென்மையாக இருக்கிறது. ஆனால் மாமலர்போல அறியொன்னா அரிதாகவும் இருக்கிறது. மலர் இதழ்போல வண்ண வண்ண கதைகள்.  இதழ்களின் உள்ளே உள்ளே அறியாவெளியில் அதன் வாசம். வழி சுவடின்றி வந்த வெளியெங்கும் நிறைந்து நின்று மூழ்கடிக்கிறது. நன்றி.

உலகம் வேறு வடிவத்தில் இருக்கிறது, காண்பது கேட்பது சொல்வது முகர்வது ஊறுவது என்று உலகம் வாழ்க்கையை தனக்கு தகுந்தமாதரி   அறிந்து வைத்திருக்கிறது. இந்த ஐந்து எல்லைக்குள் வட்டத்திற்குள் அடங்காத எதுவும் உலகத்தில் வாழ்க்கை இல்லை.

சிலர் வட்டத்தில் இருந்து தாண்டி, வட்டத்தில் அடங்காத ஒரு வாழ்க்கையை அறிந்து அதை வாழ்ந்துப்பார்க்கிறார்கள். அந்த வாழ்க்கைக்காக தன்னையே பலிக்கொடுக்கிறார்கள். புருரவஸ் வட்டம்தாண்டிய வாழ்க்கை வாழ்கின்றான். அவன் விழி அல்லது விதி அவனை அப்படி செய்யவைத்துவிட்டது.  

கிருபானந்தசுவாமிகள் “அகிம்சை ஹிம்சை“ வேற்றுமை என்ன? என்பதற்கு நகைச்சுவையாக சொன்னப்பதில் “ஆடுவெட்டும்போது நாக்கில் தண்ணிவந்தால் ஹிம்சை, கண்ணில் தண்ணிவந்தால் அகிம்சை“

ஒரு உயிர் வதைப்படும்போது அதை உணரும் சிலருக்கு தன்உயிர்வதைப்படும் உணர்வு ஏற்படுகிறது அதனால் அவர்கள் உயிர் கண்கள்வழியாக கண்ணீராக வழிகிறது. அதுவே ஒரு உயிர்வதைப்படும்போது சிலர் உடல் குதுகலம் அடைகிறது அதனால் நாவில் எச்சில் ஊறுகின்றது. புருரவஸ் குளக்கரையில் அமர்ந்திருக்கும்போது குளத்தில் துள்ளி விளையாடும் மீனை கவ்வி மரக்கிளையில் வைத்து கண்ணில் கொத்தித்திண்ணும் கொக்கை புருரவஸ் பார்க்கும்போது அந்த மீனின் உயிராக தன்னுயிரைப்பார்க்கிறான். இதுவே ஒரு மாறாக புருரவஸ் அந்த கொக்காக தன்னை நினைத்தால் எப்படி இருக்கும்? மனித மனம் எளிதாக எளிய உயிர்களின் மீது படிந்துவிடுகின்றது. வலிய உயிர்களை எதிரியாகப்பார்க்கிறது. பெரிய உயிர்கள் உடலாகத்தெரிகின்றன. சிறிய உயிர்கள் உயிராகத்தெரிகின்றன. யானையின் மீது பாறை ஏற்றப்படும்போது மகிழும் மனம், பூனைமீது கல்லெறியும்போது பதறுகின்றது. யானையின் உயிருக்கும் பூனையின் உயிருக்கும் என்ன வேற்றுமை. உடல்தான் வேற்றுமை. 

ஒரு உயிர் தன்னை எதுவாக வைத்துப்பார்க்கிறது என்பதில் உள்ளது வாழ்க்கையின் வடிவம். தன்னை கொக்காக வைத்துப்பார்த்தாலும் மீனாக வைத்துப்பார்த்தாலும் அறம் ஒன்றுதான். மீன் கொக்கிற்கு உணவாகின்றது. கொக்கு முதலைக்கு உணவாகின்றது. முதலை புழுவுக்கு உணவாகின்றது. அறம் உடலோடு பிணைக்கப்படவில்லை மாறாக என்றும் நிலைநிற்கும் உயிரோடு பிணைக்கப்பட்டு உள்ளது. உலகம் உடலோடு தனது பார்வையை நிறுத்திக்கொள்ள அறம் அறிந்தவன் உடலைத்தாண்டி .உலகைப்பார்க்கிறான். புருரவஸுக்கு அந்தப்பார்வை குருவழியாகக்கிடைக்கிறது.

புருரவஸ் உலகம் உலகத்தைப்பார்ப்பதுபோல் பார்க்காமல் அதன் எல்லைக்குள் நின்றுப்பார்க்காமல் எல்லைத்தாண்டிப்பார்க்கிறான். அந்தப் பார்வை அவனை அறத்தான் ஆக்குகின்றது. எல்லைத்தாண்டிப்பார்க்கும் அறத்தான் அவனுக்கு விண்மகள் ஊர்வசி சியாமையாக வந்துக்கிடக்கிறாள்.

அறத்தான் உலகின்  எல்லையில்  இருந்து  வெளியேறுவதால் முதலில் உலகை அஞ்சுகிறான் உலகமே அவனுக்கு பெரும் அஞ்சம்தரும் களமாக இருக்கிறது. அவனை பதறவைக்கிறது. நல்குருவால் அவன் உலகை எப்படிப்பார்க்கவேண்டும் என்று அறியும்போது உலகம் புதிய நீர்சுனையாகிவிடகிறது அங்கு இருக்கும் மீனும் பூவும் ஒளியும் பழையதுதான் என்றாலும் அனைத்தும் புதியதாகிவிடுகின்றன.

அறத்தான் காணும் புதிய உலகத்தில் வந்து சேரும் சியாமை என்னும் கறும்பசுமை காட்டுவண்ணத்தவளும்   அவன் உலகை புதுப்புது பூ கனி வண்ணங்களாகவே செய்கிறாள். இந்த இன்பம் நீள்நாள் அல்ல அது ஒரு கனவு என்று ஆகும். அந்த கனவு கலையும்போது அறம் மீண்டும் நோயில் விழும்.

அறத்தான் அறம் அறியும் முன் உலகைக்கண்டு அஞ்சுகின்றான். அறத்தான் நோய் உரும்போது உலகம் அவனைக்கண்டு முகம் சுளிக்கிறது. அவனின் அழுகல் நாற்றமே உலகுக்கு தெரிகிறது. அவனை ஒரு அழுகலாகவே உலகம் பார்க்கிறது. உலகத்தின் வெள்ளைத்துணியில் கறையாக கிடக்கும் அழுகல் என்று உலகம் நினைக்கிறது. அனைத்துவகை நறுமணத்தையும் மிஞ்சி எழும் கொடும்மணமாகப்பார்க்கிறது  அறம் சாகட்டும் என்று காலம் பார்க்கிறது. மருத்துவம் நினைக்கிறது அறத்தான் வழியாக அறம் சாவதில் . உலகுக்கு  எந்த இழப்பும் இல்லை மாறாக ஒரு மகிழ்ச்சியே உலகுக்கு உள்ளது. காரணம் அறம் உலகின் பார்வையில் ஒரு நாற்றம் மட்டுமே. 

அறத்தான் வழியாக அறம் தனது இன்பத்துணையை விண்ணேறவிட்டுவிட்டு  ஐந்து மகன்கள் வளரும் வேதத்தை அரசாட்சியை குருநிலையை இல்லத்தை மறந்து மக்கி அழுகும்போது அறத்தின் அழுகல் தன்மையை மட்டும் அறிந்து அதன் மேன்மை அறியா மக்கள்  அறம் இறந்தபோதுதான் அதன் புகழ் வாழ்க என்று கூவுவார்கள். நாற்றத்தை தாண்டி நலம் அறியா உலகம் எங்கு உள்ளது?.

ஊர்கூடி சுற்றம்கூடி பெற்றபிள்ளையும் தூக்கிச்சென்று எரியவைத்தாலும் அறம் பிழைக்கும். இன்பம் மட்டும் இல்லை அறம் என்று அறம் கண்டுக்கொள்ளும்.

அறம் இந்த உலகத்தை பார்க்கும் பார்வை மாறும்போது இந்த உலகமே ஒரு புது உலகம். அறம் தனது இன்பத்தை துறந்து நாறி மக்கும்போதும் இறக்காமல் மீண்டு எழும். மீண்டும் அது உலகுக்கு கருணையாக மட்டும் காட்சிக்கொடுக்கும். 

மக்கள் வாழும் உலகில் எதற்கு எடுத்தாலும கொலை. நிமித்திகனையும் மருத்துவனையம் அவர்கள் தெய்வம் என்பார்கள் நிமிதி்கமும் மருத்துவமும் பிழைக்கும்போது அதை கற்றவனை கொல்வார்கள். உலகில் ஒவ்வொரு செயலும் பிழைக்கும்போது செயலை அங்கேயே விட்டுவிட்டு செயல் செய்தவனை உலகம் கொன்றுவிடும். செயல் அங்கேயே நிற்கும். அறம் அழுகினாலும் அறம் வாழும் உலகில் கொலைகள் இல்லை. அறம் செயலைப்பார்க்கிறது அதன் தவறு என்ன என்பதை களைய முயல்கிறது அது செயலின் கருவியாகிய உயிரை காக்கிறது. 

அன்புடன்
ராமராஜன் மாணிக்கவேல்.

Thursday, February 23, 2017

மகத்தானவை



ஜெ
நெடுங்காலத்திற்குப்பின் வெண்முரசு வாசிப்பத்ற்கு மிகவேகமாகச் செல்கிறது. அடுத்தது என்ன என்ற ஆவலைத்தூண்டும் வகையாக உள்ளது. மகாபாரதக்கதை அறிந்ததுதான். ஆனால் புரூரவஸ் கதைக்கு நீங்கள் அளிக்கும் திருப்பங்க்ளும் வளர்ச்சிகளும் அபாரமானவை. அவை வெண்முரசைன் கொடை என்ற் சொல்ல்லாம். இன்று வந்துகொண்டிருக்கும் பகுதிகள் வெண்முரசின் உணர்ச்சிகரமான பகுதிகள்.

புரூரவஸ் தேவமங்கையை மணந்தான் துன்புற்றான் என்பது கதை. அது இன்பத்தின் உச்சியும் துன்பத்தின் உச்சியுமாக ஒரே சமயம் இருக்கும் ஒரு நிலை என வாசித்தபோது தோன்றியது. ஒரு சாமானிய மனிதன் இந்த உச்சநிலைகளுக்கெல்லாம் சென்று மீள்வது மிகமிகக்கடினமானது. ஆனால் ஆயிரத்தில் ஒருவருக்கு இத்தகைய உறவும் பிரிவும் அமைகிறது. மகத்தான உறவுகள் மகத்தான பிரிவுக்ளாகத்தான் முடியும் என்றும் நினைக்கத்தோன்றுகிறது

சந்திரகுமார்