Saturday, September 23, 2017

இளந்தென்றலின் குறும்பு (எழுதழல் - 5)


   ஒரு வெட்கையான நாளில் திடீரென்று ஒரு இளந்தென்றல் சில வினாடிகள் நம்மைத் தழுவிச் செல்கையில் சிலிர்த்து நிற்போம். அடுத்து அது எப்போது  வரும் என நம்மைக் காத்திருக்க வைக்கும்.  அது செல்லும் வழிகளில் மலர்களின் இதழ்களை மெலிதாக பிடித்திழுக்கும். போகிற போக்கில்  மகரந்தத்தை திருடிச்செல்லும். கீழேஇருக்கும் சருகுகளை புரட்டிப்போடும், மகளிரின் ஆடைகளை கலைக்கப்பார்க்கும்.  அவர்களின் முடிக்கற்றைகளில் ஊஞ்சலாடும். சிற்றகல்களில் தீபங்களை படபடக்கவைத்து பயங்காட்டும்.  தோரணங்களில் பிடித்து தொங்கி விளையாடும்.  ஏழை பணக்காரன், அழகானவை அழகற்றவை, உயர்ந்தவை தாழ்ந்தவை என்ற எந்த வேறுபாட்டையும் காட்டாது அனைத்தையும் தழுவிச்செல்லும். நம் மனதை உறுத்தும்  துக்கத்தை கோபத்தை, வஞ்சத்தை, காமத்தை சற்றேனும் மறக்கவைக்கும்.  அந்த குறும்புக்காரத் தென்றலை பிடிக்காதவர் யாராவது இருக்க முடியுமா? 

    இன்று வெண்முரசில் அபிமன்யு என்ற தென்றல் வீசிசென்றதில் மனம் சிலிர்த்து குளிர்ந்து  போனது.
தண்டபாணிதுரைவேல்

Friday, September 22, 2017

அணிபரத்தையர், கடவல்லூர்



மதிப்பிற்குரிய ஜெயமோகன் அவர்களுக்கு,

வணக்கம்.

1) வெண்முரசில் அணிபரத்தையர் வரவேற்பதற்கு வருகிறார்கள். இவர்களை ஏன் அழைத்தார்கள் என சிந்தித்ததுண்டு. கம்பனும் காமமும்-6 [http://www.jeyamohan.in/1702] படித்தபின் அது ஏன் என்று புரிந்தது.

2) கடவல்லூர் அன்யோன்யம் [http://www.jeyamohan.in/919] படித்தேன். சொல்வளர்க்காடில் வரும் வேத பாடசாலைகளும் விவாதங்களும் நினைவுக்கு வந்தது.

3) உலகின் நீளமான நாவல் வரிசையில் வெண்முரசு முதலிடத்தை நோக்கி சென்று கொண்டிருக்கிறது [https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_longest_novels]. சாதனையாக (கின்னஸ், லிம்கா) பதிவு செய்யலாமே. "கி.ரா"வுக்கு அங்கீகாரம் கிடைக்கவில்லை என சொல்லி இருந்தீர்கள். நாம் செய்யும் சாதனைகளை பதிவு செய்தால், இந்திய அளவில் தெரிந்தால் தானே அங்கீகாரம் கிடைக்கும்.  

நன்றி.

இப்படிக்கு,
சா. ராஜாராம்,
கோவை

கருக்கிருள்



இனிய ஜெயம்,

என்ன சொல்ல?  வெய்யோன் நாவலில் ,துச்சலையின் மைந்தனை  இவ்வாறுதான்  தூக்கிப்போட்டு  பந்தாடி விளையாடினார்கள்  பால கௌரவர்கள்.  கொஞ்சமும்  மாறாமல்   இன்று  அபிமன்யுவை அப்படித் தூக்கிப்போட்டு விளையாடுகிறார்கள்.    உண்ணவும்  சண்டை  செய்யவும் மட்டுமே அறிந்தவர்கள். 

அன்று  உடல் முழுக்க வண்ணக் குழம்புகளால்  நிறைந்து நின்றனர். இன்று  உணவாலும் மதுவாலும் முழுக்காட்டப்பட்ட உடலுடன் திளைக்கிறார்கள்.   வெகு விரைவில்  குருதி கொண்டு  குளிக்கப்போகிறார்கள் .    உண்ணவும்  சண்டை போடவும் மட்டுமே   அறிந்தவர்கள்.  கொடுப்பதில் உவகை எய்துபவர்கள். துரியனுக்காக உயிரை கொடுக்கப் போகிறவர்கள்.  அபிமன்யு அறிவான்  அந்த கைவிடு படைகளின் விசையான வஞ்சத்தை.    இவர்கள் ஏதும் அறியாதவர்கள் .   அவர்கள் அத்தனை பேரையும் கொல்லவேண்டும்  என்ற  குந்தியின்  வஞ்சத்துக்கு மட்டுமே பலி ஆகப் போகிறவர்கள்.   பிரலம்பன்  அந்த அம்பின் முனையில்  குருதியைக் காணும் போது ,ஒரு திடுக்கிடலுடன் வியாசரின் நினைவு எழுந்தது.   அத்தனை பேரும்  வியாசரின் பிள்ளைகள் அல்லவா? 


'கொட்டம்



பெருமதிப்பிற்குரிய ஜெமோ.அவர்களுக்கு,

வணக்கம்.


இளைய கௌவரவர்களுடன்,அபிமன்யூ அடிக்கும் 'கொட்டம்' தாங்கவொண்ணா சிரிப்பை வரவழைக்கிறது!.உற்சாகமான கட்டங்களில் உங்கள் எழுத்துக்களில் சர்வ சாதாரணமாக  'பகடிகள்' தெறித்து விழுகின்றன!. 
"பன்றிக்குமேல் ஊனில்லை, விஷ்ணுவுக்குமேல் தெய்வமும் இல்லை” என்றான்." 
"லட்சுமணன் கைகளைத் தூக்கி “ஏனென்றால் மாமனிதர்களைக் கண்டு தெய்வங்கள் அஞ்சுகின்றன. ஆகவே அவர்களுக்கு மேலும் திறன் கொண்ட மைந்தர்களை அளிக்கின்றன” என்றவன் உரக்க நகைத்து “அல்லது திறனே அற்ற மைந்தர்களை அளிக்கின்றன” என்றான்."

அன்புடன்,
அ .சேஷகிரி.

பறந்தெழத் துடிக்கும் அக்கினிக் குஞ்சு (எரிதழல் -1,2 )


      வெண்முரசு பல இழைகளாக பல்வேறு நாயக நாயகியர் கதைகளை உள்ளடக்கிய பெருங்காப்பியம். அந்த காப்பிய பேராலமரத்தின் வேர் மற்றும் கிளைகளாக சில முக்கிய கதை நிகழ்வுகள் இருக்கின்றன.  அதில் மூல வேரென இருப்பது  ஒரு அறப்பிழை. அந்தப் பிழை அம்பையின் துயரத்திற்கு காரணமானது.  தனி ஒரு பெண்ணுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதி அது.  ஒரு அக்கினி குஞ்சென தோன்றி அணையாது இருந்து வருவது.  அது  பெருந்தீயென எழுந்து அஸ்தினாபுரத்தை அழித்துவிடாமல் இருக்க     பீஷ்மர் விதுரன் தருமர் முயல்கின்றனர்.   ஆனால் அத்தழல் அணையாமல் இருந்து கொண்டே வருகிறது. சகுனியின் உள்ளத்தில் அவன் சகோதரி  காந்தாரிக்கும் அவளின் மகன் துரியோதனனுக்கும் இழக்கப்பட்ட வஞ்சமாக  அது எரிந்துகொண்டு இருக்கிறது.  குந்தியின் உள்ளத்தில் தன் பிள்ளைகளுக்கு இழைக்கப்பட்ட வஞ்சத்தின் காரணமாக அந்தத் தீ எரிந்துகொண்டிருக்கிறது.  பீஷ்மர் அத்தழலை  தன்னால் தனிக்க முடியாது என்று அறிந்து அதற்கான முயற்சியெலாம் கைவிட்ட நிலையில் இருப்பதாகத் தோன்றூகிறது.  தருமன் சூதாட ஒத்துக்கொண்டதே  அவனுடைய இறுதி முயற்சியாக இருக்கிறது. இனி அவன் ஒன்றும் செய்வதற்கில்லை என்று தோன்றூகிறது. விதுரர் ஒருவர் மட்டுமே இத் தழலை மட்டுப்படுத்த முயல்பவராக இருப்பார். அதற்கு பாண்டவர்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட அநீதி சரிசெய்யப்பட அவர் முயல்வார் எனத் தெரிகிறது. துரியோதனுக்கு முழு  அஸ்தினாபுர அரசையும் தக்க வைத்துக்கொள்வதற்காக திட்டம்  வகுத்து செயல்படுத்துபவனாக சகுனியும், தன் பிள்ளைகளுக்கு இழந்த அரசை பெற்றுத்தருவதற்கான பெரிதும் முயல்பவளாக குந்தியும், அஸ்தினாபுரத்தில்  கோரமான போர் ஒன்று ஏற்படாமல் தவிர்க்கப்பார்க்கும் ஒருவராக விதுரும் செயலாற்றவேண்டிய காலக் கட்டத்தை எழுதழல் கூற இருக்கிறது. ஆகவே இந்த மூவரின் பார்வையில் எழுதழலில் நிகழ்வுகள் கூறப்படலாம என  நினைக்கிறேன்.       ஆகவே அவரகளின் மூவரைப்பற்றைய நிகழ்வுகள் முதலில் கூறப்படுகிறது.
      தனக்கு அநீதி இழைக்கப்பட்டதாகக் கருதும் அம்பையின் சினம் இப்போது குந்தியின் உள்ளத்தில் இருக்கிறது.   அம்பை ஆலயத்தில்  குந்தி கொடுக்கும் குருதிப்பலி,  இனி  வரப்போகும் பலிகளுக்கு ஒரு தொடக்கமாக அமைகிறது. துரியோதனனுக்கு எதிராக திரண்டு நிற்கும் பாண்டவர்களின் பெருங் கோபத்தை   சகுனி காணும் அனுமனின் பெருங்கதை உருவகப்படுத்துகிறது.  இத்தனை நாட்களாக அதை கான்பதைத் தவிர்த்திருந்த சகுனியின் கண்களுக்கு இப்போது  அது பெரிதாக தெரிகிறது.  போரைத்  தவிர்க்கமுயலும் விதுரருக்கு  அப்பெரும்போருக்கான காரணங்கள்  அம்புகள் பூட்டி நிற்கும்   கைவிடு படைகள் போன்று தெரிகிறது,   ஒரு சிறு விசை செலுத்தப்பட்டால்  பல்லாயிரம் அம்புகள் பாய்ந்தெழுந்து பல உயிர்களை பலிவாங்கும்.   இனிவரும் கதைக்கான திட்ட வரைகோட்டுப்படமென இம்மூன்றையும் கொள்ளலாம் எனத் தெரிகிறது.  இம்மூவரின் திட்டங்களை எப்படி கண்னன்  திசை திருப்பி விளையாடப்போகிறான் என்பதை காண மிகவும் ஆவலாக உள்ளது.

தண்டபாணி துரைவேல்

Thursday, September 21, 2017

சுவாலைகளின் சுவாரஸ்யங்கள்

அன்பின் ஜெ,



வணக்கம்.

நீர்க்கோல -  எழுதழல்  இடைவெளியில் சிறு அலைகழிப்பு மனதில் இருந்துகொண்டேயிருந்தது. செப்டம்பர் பதினாலாம்தேதி மாலை முதலே "இன்னும் ஆறு மணிநேரம்",  " இரண்டு மணிநேரம்" என்று நண்பர்களோடு கவுண்டவுன் பரிமாறிக்கொண்டேயிருந்தேன்.

பாண்டவர்களின் முதல்படைநகர்வில் வென்று கொணர்ந்த சௌவீரத்து மணிமுடியை கூச்சத்துடன் ஏற்றுக்கொண்டவள், கொற்றவை குடிகொண்ட குந்தியாய் குருதிபலியோடு நகர் நுழைகிறாள்.

"அவர்கள் நாடாள்வதை நான் காணவேண்டும்… அதற்காக முப்புரத்தையும் எரிப்பேன்"

அம்பையின் ஆலயத்தில் தன் கையால் பலிகொடுக்கையில் குந்தியின் முகபாவனைகள் அபிமன்யுவிடனான உரையாடலினூடாக வெளிப்படுகிறது.

விதுரரோடும், சகுனியோடும் நானும் அஸ்தினபுரியை சுற்றிவந்தேன். வடக்குவாயிலின் வழியே 
சட்டம் அடிக்கப்பட்ட சாளரத்தை சகுனியின் குதிரை நெருங்குகையில்  மனக்குதிரை முன்பாகவே ஓடி சிவையை தொட்டுவிட்டது.

"பெரீந்தையே!!!" என்று கர்ணனின் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு வலம் வந்த இளைய கௌரவர்களின் குறும்பு சற்றும் குறையாமல் அதகளமாய் இருக்கிறது.

வெய்யோனில்  மீண்டும் மீண்டும் வாசித்து சிரித்த பகுதி கர்ணன் இளைய கௌரவர்களை சந்திப்பது. 

[
எனக்கு மொத்தம் ஏழு புள்ள, அதுல ரெண்டு பொம்பளபுள்ள, என்னால அந்த ரெண்டதான் அடையாளம் கண்டுபிடிக்க முடியும், அதுவும் அவங்க ரெண்டுபேராலயும் என்ன அடையாளம் கண்டுபிடிக்கமுடியும்கிறதுனாலதான்..

யாரோட புள்ளன்னு எப்படி கண்டுபுடிப்பீங்கன்னு கர்ணன் கேக்கையில் துச்சலன் சொல்லும் பதில்.

நாலுவயசுக்கு மேலேயிருக்குற பசங்கள மட்டும் அழைச்சிகிட்டு போகலாமான்னு கர்ணன் கேக்க,

அதுக்கு முதல்ல எண்ணனுமே, அதுக்குண்டான கணக்குநாயகங்கள் அமைச்சுப்பணியில இல்ல இருக்காங்க..
என்று சொல்லும் துர்முகன்
]
அதற்க்கு சற்றும் குறைவில்லாமல் இருக்கிறது எழுதழலில் அவர்களின் அட்டகாசம்.

 "எப்போது எண்ணிப்பார்த்தாலும் ஒன்றிரண்டு குறைந்தும் கூடியும்தான் எண்ணிக்கை இருக்கிறது" என்று செவிலி பிரலம்பனிடம் அங்கலாய்த்து கொள்ளும்போதும் அதே சுவாரஸ்யம்.

 இளையயாதவர் குறும்பனைத்தையும் 
குத்தகைக்கு எடுத்தவனாய் அபிமன்யூ.  அபிமன்யுவை பார்ப்பதற்க்கு முன்னால் "தலையெழுத்துன்னு ஒண்ணு இருக்கு" அப்படீன்னு யார் சொல்லியிருந்தாலும் நம்பியிருக்கமாட்டான் பிரலம்பன்.

இது மூன்றாவது முறை. கடந்த இரு முறையும் "பேரரசே.." என்றும் "பிதாமகரே.." என்றும் இடைமறிக்கும்
 விதுரரை "இன்னும் ஒரு அடிவிழுந்தா ஆள் குளோஸ், அமைதியா வேடிக்கை பாக்கவேண்டியதுதானே, எதுக்கு குறுக்கால புகுந்து இந்தாளு துரியன காப்பாத்துறாருன்னு.." முன்பு விதுரரை கடிந்துகொண்டதுண்டு.

இம்முறை துரியன் உயிர்காக்கும் விதுரர், நிஷாதத்து அமைச்சராய் தெரிகிறார்.

 நிருதனும்,முக்தனும்,சுதீரனும் பிறவியெழுந்தவண்ணம் இருக்கிறார்கள்.

சிலந்திவலையாய் பின்னிச்செல்லும் கௌரவவனத்து
காலடித்தடங்களைப்போல் 
பரபரவென பலதிசைகளில் பற்றிக்கொண்டிருக்கிறது
எழுதழல்.

கைவிடுபடை விசையாய்
வஞ்சம்கொண்டிருக்கும் ஆழ்மன அபிலாஷைகள் சுவாரஸ்ய சுவாலைகளாய் வெளிப்பட ஆரம்பித்திருக்கிறது.

யாருடையது எரிந்து தணியப்போகிறது?.
யாருடையது கணன்று எரியப்போகிறது?.

நட்புடன்,
யோகேஸ்வரன் ராமநாதன்.