Tuesday, December 19, 2017

ஆறாப்புண்



ஆறாப்புண் என அவள் எண்ணிய கணம் பிரஜங்கர்இது புண்டரிகையன்னையின் யோனிச்சுழி என்று முனிவர்கள் சொல்கிறார்கள்

ஜெ, யோனியே ஓர் ஆறாப்புண்தானே?


ராம் 

குருதிக்குளம்



ஜெ,

தேவிகை குருஷேத்ரத்தை அணுகும்போது கேட்கும் பறவை ஒலி என்பது ஒரு வீரல் கல்லால் வேலைக் கூர்தீட்டும் ஒலி என்ற வரியை நான் சாதாரணமாகக் கடந்துசென்றேன். பிறகுதான் அந்த வரி ஞாபகம் வந்தது. அட , கூர்மையான இமேஜாக இருக்கிறதே என நினைத்தேன். அந்த அத்தியாயத்தை மீண்டும் வாசித்தேன். எல்லா வரிகளிலுமே அந்த கூர்மை உள்ளது. எல்லாமே படிமங்களாக ஆகியிருக்கின்றன. முள்மரங்கள் அதைக்கீறிக்கொண்டே இருப்பது. காலால் அழுத்தினால் குருதிநிணம் கசியுமா என்று தேவிகை நினைப்பது. அந்தக்குளமே ரத்தக்குளம்தான்


அருண்

தாமரைமலர்



ஜெ

குருஷேத்ரத்தை தாமரைமலர் என்று வர்ணிக்கும் ஒரு சுலோகம் உண்டு. படைகள் எல்லாம் இதழ்கள். கிருஷ்ணன் அதன் நடுவே அமர்ந்த வண்டு என்று. எங்கே வாசித்தேன் என நினைவில் இல்லை. தேடி எடுத்துத் தருகிறேன். வெண்முரசை இப்போது வாசித்தபோது அந்த புண்டரீகைத்தீர்த்தம் அப்படித்தான் தோன்றியது. செந்நிற இதழ்களுடன் மொத்த குருஷேத்ரமே ஒரு தாமரைபோல அதைச்சூழ்ந்து மலந்திருக்கிறது என்று தோன்றியது. வர்ணனைகள் வழியாகவே ஒரு பெரிய மன எழுச்சி உண்டாகியது. ஒரு மௌனநிலையை அடைந்தேன். குருஷேத்ரம் காத்திருக்கிறது என்றுதான் இந்த அத்தியாயத்தின் பொருள். ஆனால் அது முதற்கனலிலேயே வந்துவிட்டது என்பதும் ஞாபகம் வந்தது.


மகாதேவன்

புண்டரீகம்



ஜெ,

குருஷேத்ரத்தில் இப்படி ஒரு நீர்நிலை இருப்பது மகாபாரதத்தில் இருக்கிறதா என்ன? புண்டரீகம் என்றால் தாமரை. அல்லது தாமரையின் நடுவே உள்ள மலர்ப்பீடம். அதாவது புல்லிவட்டம். புண்டரீகை என்றால் இலட்சுமி. அப்படி ஒரு குளம் அங்கே இருப்பது மகாபாரதத்தில் இருக்குமென்றால் அதைக் கண்டுபிடித்தது ஆச்சரியம்தான். கொலைபூமியில் லட்சுமி என்பதே விந்தையாக உள்ளது

சுவாமி

அன்புள்ள சுவாமி அவர்களுக்கு,

மகாபாரதத்தில் சிறுகுறிப்பாக வந்துசெல்கிறது இந்த நீர்நிலை


ஜெ

தர்மஷேத்ரே குருஷேத்ரே



ஜெ

குருஷேத்ரத்தை ஒரு பெரிய அன்னையாக நீங்கள் உருவகிக்கிறீர்கள் என்பது இரண்டாவது அத்தியாயத்தை வாசித்தபோது தோன்றியது தவறாகக்கூட இருக்கலாம். முதலில் அந்நிலம் அன்னையின் பசி அணையாத வயிறாகச் சொல்லப்பட்டது. பின்னர் வாய் சொல்லப்பட்டது. அதன்பின் யோனிக்குழி சொல்லப்படுகிறது. அங்கு மடிந்தவர்கள் அனைவருமே மீண்டும் பிறந்தெழுவார்கள் என்பதுதான் நம் நம்பிக்கை. அவர்களுக்கு அந்த மறுபிறவியில் மீட்பு உண்டு. அன்னை எவரையும் கைவிடுவதில்லை. குருஷேத்ரம் கர்மபூமி எனப்படுகிறது. தர்ம பூமி என்றும் சொல்லப்படுகிறது. தர்மஷேத்ரே குருஷேத்ரே என்பது கீதையின் வரி அல்லவா?


ஜெயராமன்

Monday, December 18, 2017

வாய்



ஜெ

குருதிச்சாரல் முதல் வரியிலேயே குருஷேத்ரம் பூமிவெடித்து ஒரு வாய் போல இருப்பதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறீர்கள். அந்த மரணத்தின்வாய்தான் இந்தக்கதையின் முக்கியமான இடம் என நினைக்கிறேன்.  அந்த வாய் பிளந்து அத்தனைபேரும் உள்ளே செல்லப்போகிறார்கள். உண்மையில் அந்தவாய்பற்றிய வர்ணனையே ஒரு திடுக்கிடலைக்கொடுத்தது.


மாதவன் எஸ்

காலபூமி



ஜெ,

குருதிச்சாரல் சிறப்பாகத் தொடங்கியிருக்கிறது. குருஷேத்ரம்தான் இனி கதைக்களம். அதை விரிவாகவும் நுணுக்கமாகவும் அறிமுகம்செய்திருக்கிறீர்கள். ஏற்கனவே முதற்கனலிலேயே குருஷேத்ரம் வந்துவிட்டது. அதை மீண்டும் விவரிக்கிறீர்கள். அப்போது மகாபாரதப்போர் முடிந்து மொத்த உடசல்களையும் சிதல்கள் தின்றுகொண்டிருக்கின்றன . இப்போது முந்தையபோர்களில் எஞ்சியதைத் தின்றுகொண்டிருக்கின்றன. கரையான்கள்தான் காலம். குருஷேத்ரம் காலபூமி


சரவணன்

பெண்கள்


ஜெ

குருதிச்சாரல் தொடக்கத்தை மட்டும் வாசித்துவிட்டேன். எப்படி என்று சொல்லமாட்டேன். உங்கள் தளத்தின் பாஸ்வேர்ட் தெரியும். இந்தநாவல் இதுவரை பேசப்படாத பெண்களின் கதைகளாக இருக்கும் என்று தொடக்கத்தைவைத்தே ஊகித்தேன். பெண்கள் இந்நாவலில் இனிமேல் வரவேமாட்டார்கள் என நினைத்தேன். ஏனென்றால் இனிமேல்போர்தான்.

ஆனால் இந்தநாவலில் பெண்களைக்கொண்டுவந்தது ஒரு பெரிய விஷயம்தான். அதிலும் எங்கும் பேசப்படாத தேவிகை போன்ற பெண்கள். நுட்பமான தொடக்கமாக இருந்தது. குறிப்பாக குருஷேத்ரவர்ணனை. அங்கே இருக்கும் கறையான்புற்றுக்கள். அது ஒரு பெரிய வயிறுபோல ஜீரணித்துக்கொண்டே இருக்கிறது என தோன்றியது. அந்த நாற்றமும் எலும்புகள் புதைந்த மண்ணும் ஒரு கெட்டகனவுபோல ஆரம்பிக்கிறது

சந்திரா

குருதிச்சாரல்



ஜெ,

குருதிச்சாரல் சிறப்பாகத் தொடங்கியிருக்கிறது. நீங்கள் வெளியிடுவதற்கு முன்னரே மூன்று அத்தியாயங்களை நான் வாசித்துவிட்டேன். நீங்கள் எல்லாவற்றையுமே 11,12 டிசம்பர் தேதிகளைப்போட்டு வெளியிட்டு அரைமணிநேரம் கழித்து மாற்றியிருந்தீர்கள். அரைத்தூக்கத்தில் போஸ்ட் போடுகிறீர்கள் என நினைக்கிறேன். இங்கே எங்கள் நேரத்துக்கு அது பதில் மாஷே

குருஷேத்ரம்தான் கதையின் களம். ஆனால் அந்தக்கதை இதுவரை வரவே இல்லை. இத்தனைக்கும் அது பாண்டவர்களின் மூதாதையரின் கதை. எல்லா மூதாதையர் கதைகளும் வந்துவிட்டன. இதுமட்டும் இல்லை. ஆகவேதான் குருஷேத்ரம் என்றதும் திரில்லாகிவிட்டேன். மிகச்சரியான இடத்தில் ஆரம்பித்திருக்கிறது


சித்ரா

Sunday, December 17, 2017

சாவி




ஜெ

பன்னிரு படைக்களத்தில் வரும் இந்த வரியை நினைவுகூர்ந்தேன். சரியாக ஞாபகம் வரவில்லை. வரிகளை ஞாபகம் வைக்கவேண்டும் என்பதற்காக நான் குறித்து வைப்பதுண்டு. கட் பேஸ்ட் செய்து ஒரு தனி ஃபைலாக வைத்திருப்பேன். அதை ஒட்டி தேடினால்தான் அந்த அத்தியாயத்தைக் கண்டுபிடிக்கமுடியும்.

 நான் வெல்ல எண்ணுவது மண்ணை அல்ல, தந்தையே. புகழையும் அல்ல. இவ்விழிகளைத்தான். உளம் அமைந்த நாள்முதலாக நான் கண்டுவரும் இந்த நச்சு விழிகளின் முன் தலைதருக்கி எழுந்து நிற்கவிரும்புகிறேன். பாரதவர்ஷத்தை முழுதாள விழைகிறேன் என்றால் அது பாரதவர்ஷமே என்னை வெறுக்கிறதென்பதனால்தான்

துரியோதனன் சொல்லும் இந்த வரியிலிருந்து முழுமையாகவே அவனைப்புரிந்துகொள்ளமுடிகிறது. மகாபாரதத்தின் சிக்கல்களுக்கான key இந்த வரியில் இருக்கிறது என நினைக்கிறேன்


செல்வராஜ்

குருதிச்சாரல்



ஜெ

வெண்முரசு எழுதழல் முடிந்து 15 நாட்களாகின்றது. எங்களுக்கு இது நீண்ட காலம். காத்திருக்கிறோம். ஒன்றும் அறிவிப்பே இல்லையே. மறந்துவிட்டீர்களா விஷ்ணுபுர விழாவின் அலைச்சலில்?
ஜெயந்தி

அன்புள்ள ஜெயந்தி

அடாது மழைபெய்தாலும் விடாது ஷோ நடக்கும்


ஜெ 

தீரன்



ஜெ

சமீபத்தில் தீரன் சினிமாவையும் அதன்பின்னர் தமிழகக் காவலர் பெரியபாண்டியன் கொல்லப்பட்ட செய்தியையும் வாசித்துக்கொண்டிருந்தேன். காண்டீபத்தை கூடவே வாசித்துக்கொண்டிருந்தேன். அதில் ராஜஸ்தானும் கட்ச் பகுதியும் இணையும் பகுதியில் நிகழும் கொள்ளைகளைப்பற்ரி விரிவாக எழுதியிருந்ததையும் ரைவதமலையைக் காப்பதற்காக நிகழும் போர்களையும் வாசித்தேன். கொள்ளை அங்கே ஒரு வாழ்க்கைமுறையாகவே இருப்பதை வாசித்தபோது பிரமிப்பாக இருந்தது. மகாபாரதக் காலம்முதல் எதுவுமே மாரவில்லை என்ற எண்ணம் வந்தது. ஆனால் உண்மையில் மகாபாரதக்காலம் முதல் இந்தியாவின் பெரும்பகுதியில் பெரிய மாற்றங்கள் எதுவும் நிகழவில்லை என்ருதான் தோன்றுகிறது



சிவா

அன்னம்



உள்ளம் என்பது அன்னத்தின் கால். அது இயங்குவதை அன்னம் அறியாது. வெய்யோனில் வரும் இந்த வரியை நான் முன்பு பலமுறை வாசித்திருந்தேன். ஆனால் நேற்று ஒரு திரைப்படம் பார்க்கும்போது அதை மீண்டும் உணர்ந்தேன். படம் சாதாரணமான படம்தான். ஆனால் அதில் அன்னம் செல்லும் காட்சி வருகிறது. அன்னம் அசையாமல் மிதக்கிறது. ஆனால் உள்ளே கால் அலைந்துகொண்டிருக்கும் என நினைத்துக்கொண்டேன். வெண்முரசு வாசகரிடம் விட்டுச்செல்லும் இத்தகைய கவித்துவமான வரிகளால்தான் நினைவுகூரப்படும் என நினைக்கிறேன்


ஜெயராமன் 

குருதி



குருதிச்சாரலை ஒன்றாம் அத்தியாயம் மூன்றாம் அத்தியாயம் ஆகியவற்றை வெளியாகும் முன்னரே வாசிக்கும் நல்வாய்ப்பு அமைந்தது. வெளியாகும்முன்னரே விமர்சனம் எழுதலாம் என நினைத்தேன். சரியாகப்புரியவில்லை. ஆனால் அபாரமாகத் தொடங்கியிருக்கிறது

சரி, விஷ்ணுபுரம் விருதுவிழா பரபரப்பில் இருப்பீர்கள். கைத்தவறுதலாக பணம் சம்பந்தமான ஆவணங்களை எங்காவது அனுப்பிவிடப்போகிறீர்கள்


மகேஷ்

Saturday, December 16, 2017

தேவியர்



ஜெ

எழுதழலின் அழகுகளில் ஒன்று எட்டு அரசியரும் இயல்பாகவே கிருஷ்ணனில் சென்று சேர்ந்துகொண்ட விதம். நான் பன்னிருபடைக்களத்தில் சத்யபாமை கிருஷ்ணனிடம் ஊடுவதும் கிருஷ்னனுடன் உருவாகும் பூசலும் வரும் அத்தியாயத்தை சென்று வாசித்தேன். அதெல்லாமே கடலில் அலைபோல. என்ன அலைஅடித்தாலும் திரும்ப கடலுக்குத்தான் அவை செல்லும். கடல் என்றால் அலையாகவேதான் தெரியும். ஸ்ரீனிவாசனிடமிருந்து தேவியர் பிரிவதே இல்லை


கிரிதர் ராமானுஜம்

ஒளியுமிழ்பவை


ஜெ
என் டைரியில் அன்றன்று வாசித்த வெண்முரசின் வரிகளை எடுத்துவைப்பது வழக்கம். இன்று டைரியைப்புரட்டியபோது இந்த வரி அகப்பட்டது

ஒளியுமிழ்பவை ஒளியுண்பவையே.
 ஒளியை முற்றிலும் கடத்துபவை ஒளியில் மறைகின்றன.
ஒளியை முற்றிலும் கடத்தாதவை நிழலில் புதைகின்றன.
ஆகவே இப்புவிக்காட்சி என்பது குறையொளி திகழ்பவற்றின் வலைப்பின்னலே.
நிறைநிலைகொண்டவை பிரக்ஞைக்கு கீழோ மேலோ சென்று மறைந்துவிடுகின்றன.
இரு முடிவிலிகளுக்கு நடுவே
நம் பிரக்ஞையால் அள்ளி எடுத்து
எல்லைவகுக்கப்பட்ட சிறு துண்டுதான் இப்புடவி

ஒரு சாதாரணமான கதையில் இப்படி ஒரு வரி வந்திருந்தால், அல்லது இதையே உடைத்து ஒரு கவிதையாக எழுதியிருந்தால் எத்தனை கவனம் பெற்றிருக்கும் என்று நினைத்துக்கொண்டேன். வெண்முரசு அதன் பிரம்மாண்டத்தாலேயே உரிய வாசிப்பைப்பெறாமல் போகிறதோ என்று தோன்றியது. ஆனால் ஒரு நல்ல வாசகன் வாழ்நாள் முழுக்க அமிழ்ந்துகிடக்க இந்நாவல்தொகுப்புக்குள் இடமிருக்கிறது


சுவாமி

யோகம்



அன்புள்ள ஜெ

டி.டி.கோசாம்பி கீதையை மாபெரும் இலக்கியத்திருட்டு என்று சொன்னார் என்று நீங்கள் எழுதியதை வாசித்தேன். யுஜ் என்ற தாதுவிலிருந்து வந்தது யோகம் என்ற சொல். கீதை தனித்தனியான யோகங்களாலானது. யோகம் என்றால் இணைப்பது. அனைத்துமெய்ஞானங்களையும் ஒன்றாக இணைத்து ஒரு Schema வை உருவக்குவதே கீதை என்று வாசித்தேன். ஆனால் வெண்முரசை அதன் வீச்சுடன் வாசிக்கையில்தான் கீதையின் அந்த இணைப்பு எத்தகையது என்று உண்மையிலேயே பிடிகிடைக்கிறது. எவ்வளவுபெரிய வரலாற்றுச் சந்தர்ப்பத்தில் பிரிந்திருந்த அத்தனை ஞானங்களுக்கும் நடுவே ஒரு vital ஆன முடிச்சை போட்டிருக்கிறார் என்று பார்த்தேன். மிகப்பெரிய ஒரு மனஎழுச்சி ஏற்பட்டது. கிருஷ்ணன் இல்லையேல் பாரதமே இல்லை


சரவணன்

அகன்றறிதல் (எழுதழல் 77 )


     திருவண்ணாமலையைச் சற்று தூரத்தில் இருந்து பார்க்கும்போதே மலையின்மேல்  அடிவாரத்தில் இருந்து சற்று உயரத்தில் ஒரு பெரிய மாமரம் ஒன்று இருப்பதைப் பார்க்கலாம்.  அங்கு ஒரு சிறு குடில் இருக்கும். அதில் இரமணர் சில ஆண்டுகள் தங்கி இருந்திருக்கிறார். அவருடைய பக்தர் ஒருவர் அவ்விடத்தைச் சீர்படுத்தி அதை உருவாக்கியதால்  அவர் பெயரால் அது கந்தாசிரமம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.   அங்கு எப்போதும் வற்றாத சிறு ஊற்று ஒன்று உள்ளது சில தென்னைமரங்கள் கூட இருக்கும். அங்கிருந்து நோக்கினால் அண்ணாமலையார் கோயில் பிரகாரங்கள்  அனைத்தும் மற்றும்  திருவண்ணாமலை நகர் முழுமையும் தெரியும்.    ஒருவன் கந்தாசிரமத்திலிருந்தே  சிறு குழந்தைப்பருவத்திலிருந்து வளர்கிறான் என்றும் அவன்  எப்போதும் மலையைவிட்டு வேறு எங்கும் செல்லாதவன் என்று கொள்வோம்.  நமக்கு அண்ணாமலையைப் பற்றி மனதில் இருக்கும் அதே  சித்திரம் அவனுக்கும் இருக்குமா?  அவனால் அண்ணாமலையை ஒரு கோட்டுப்படமாக வரைய முடியாதிருக்கும் அல்லவா?   அவனைப் பொறுத்த வரை அண்ணாமலை என்பது மேடான ஒரு பகுதி அவ்வளவுதான் அதன் உயரம் பரப்பு அமைப்பு சிகரங்கள் பற்றிய முழுமை அறிவு அவனுக்கு கிடைப்பதற்கு வாய்ப்பில்லை. அந்த மலையை தூரத்தில் இருந்து பார்க்கும்போதே நாம் அடையும் வியப்பு பரவசம், அதன் உயரத்தை அறிகையில் நம் அகங்காரம் அடையும் சிறுமை ஆகியன அவனுக்கு கிட்டாமலேயே போய்விடலாம்.  ஆம் அண்ணாமலையின் பெருமையை அறிய அவன் அதைவிட்டு அகன்று சற்று தூரம் சென்றால்மட்டுமே அறிய முடியும்.    அதே நேரத்தில் வெளியூரிலிருந்து வந்து  திருவண்ணாமலையை  நோக்கும் ஒருவன் முதலில் காண்பது அந்த மலையின் வடிவை, பரப்பை, உயர்வை சிறப்பை  அதன்  பிறகு அவன் அந்த மலையில் ஏறி கந்தாசிரமம் சென்றாலும் அதன் பெருஞ்சிறப்பு அவன் மனதில் இருந்து மறைந்துபோவதில்லை.

   கிருஷ்ணர் போன்ற சிறப்பில், ஞானத்தில், திறனில், குணங்களில் உயர்ந்தோங்கிய ஒருவரை  வெளியில் இருந்து அவனை வந்தடைந்த அர்ச்சுனன், மற்ற பாண்டவர்கள்,  சாத்யகி, அபிமன்யு மற்றும் உபபாண்டவர்கள் போன்றவர்கள அறிந்த அளவுக்கு அவனுக்குப் பிறந்த பிள்ளைகளால் உணர  முடியாது போவதை    இவ்வாறு நாம் புரிந்து கொள்ளலாம்.  கிருஷ்ணரின் தத்துவம், கொள்கைகள், நோக்கங்களை அவர்கள் அப்படியே ஏற்றுக்கொள்வதைப்போல் கிருஷ்ணரின் பிள்ளைகள் ஏற்றுக்கொள்வதில்லை.  பிரத்யும்னன்  சதானிகனிடம் தான் எவ்வாறு கிருஷ்ணரிடம் இருந்து  முரண்படுகிறேன் என்று கூறுகிறான். 

   அவன் பேசுவது பெரும்பாலும் வாழ்வில் சிறந்து விளங்கிய ஒரு பெருவாழ்வு வாழ்ந்த மைந்தர்களின் குரல்.  அந்த பேராலமரத்தின்  நிழலாலேயே தன்னால் வளரமுடியாமல் போய்விட்டதாகக் கருதும் இயலாமையின் குரல்.  அந்த மைந்தர்கள் கூறுவது இதுதான். நீ ஏன் இன்னும் செயலாற்றிக்கொண்டிருக்கிறாய்.  போய் வெளித்  திண்ணையில் சுருண்டுகொள்.  இனி நான் பார்த்துக்கொள்கிறேன். நான் எப்போதுதான்  தானாக செயல்படுவது. இந்த ஆதங்கம் தான் பிரத்யுமனனின் வாதத்தில் அடிப்படையாக உள்ளது.  அவர் உலகியலிலிலிருந்து

அரசியலிலிருந்து ஓய்வெடுத்து வனம் புக வேண்டும் என்கிறான் . 
“நான் சொல்லவிரும்பியது இதுதான். நீங்கள் சென்றபின் என்னவானால் உங்களுக்கென்ன? உங்கள் பணி முடிந்தது என்றால் விலகிக்கொள்ளுங்கள். கனிந்தபின் கிளைவிடா கனி அழுகியுதிரும். எது எவ்வாறானால் உங்களுக்கென்ன? இவை உங்களால் நிகழ்ந்தவை என எண்ணும் அறிவின்மையை நீங்களுமா சூடிக்கொள்கிறீர்கள்? எந்த விசை யாதவரைத் தொகுத்ததோ, துவாரகையை அமைத்ததோ அது அதை கையாளட்டும். ஊழை ஆள மானுடரால் இயலாது. மாமனிதர்களோ ஆணவத்தால் ஊழை நோக்கும் பார்வையையே இழந்துவிடுகிறார்கள்.”
“கானேகுங்கள் என்று அவரிடம் சொல்ல விரும்பினேன்.


    அவன் தயக்கமின்றி இவ்வாறு வைக்கும் தர்க்கத்தில் பிழை உள்ளது.   ஊழ்,   தானே அனைத்தையும் நடத்திவருகிறது என்றே வைத்துக்கொள்வோம்.  அதை அதனிடம் விட்டுவிட்டு ஏன் கிருஷ்ணர் விலகிவிடக்கூடாது என்று சொல்வது சரியாகுமா?  ஊழ் தான் செய்யவிருப்பதை மனிதர்களின் மூலமே செய்கிறது. ஊழின் ஆயுதம் என்றே அவர்கள் செயல்படுகிறார்கள்.  அதுவே அவர்களை செயலில் ஆழ்த்துகிறது.  கிருஷ்ணர் ஆற்றவேண்டியது இது என்றும் இதுவல்ல என்றும் தீர்மாணிப்பதற்கு மற்றவர்களுக்கு என்ன உரிமை இருக்கிறது?  முடியுமானால் அவர் செய்வது தவறு என்று உணர்த்தி அவரை தடுக்கமுயலவேண்டும். அதை விட்டு அவரை செயலைத் துறந்து செல் என்பதில் என்ன தர்க்க நியாயம் இருக்கிறது?  ஊழை யாரும் ஆளுவதில்லை. ஊழை யாரும் மாற்றி அமைப்பதில்லை. ஏனென்றால் எது நடக்கிறதோ அதுவே ஊழ். அதனால் நடக்கவிருந்த ஒன்று  நடக்காமல் போவது என்பது ஊழ் மாற்றப்பட்டது என்று கருதக்கூடாது.  அவ்வாறு அது நிகழ்வதே ஊழ்தான்.  ஆகவே சமூகப்போக்கை ஒருவரின் செயல் மாற்றுகிறது என்றால்     அவர் ஊழை மாற்றவில்லை. அவ்வாறு அந்த சமூகபோக்கை அவர் மாற்றுவதே அந்த ஊழின் செயல்தான் என்பதை நாம் அறிய வேண்டும்.  கிருஷ்ணர் செயல்படுவது ஊழுக்கு எதிராக என்று எப்படி பிரத்யுனன் சொல்லமுடியும்?          
   அடுத்து அவன் சொல்வது பெரும்போரின் மொத்த அழிவுக்கான பழியை கிருஷ்ணரின் மேல் போடுகிறான். 


 இன்று யாதவருக்கும் பாண்டவர்களுக்கும் மட்டுமல்ல, பாரதவர்ஷத்தின் அரசர்களுக்கும் பலகோடி மாந்தருக்கும் அவர் செய்யக்கூடிய மிகச் சிறந்த நற்செயல் விட்டுவிலகுவதே. அணுகி வந்துகொண்டிருக்கிறது பெரும்போர். ஆயிரங்கள் இலக்கங்கள் அழியக்கூடும். குருதிப் பெருக்கும் விழிநீர் பெருக்கும் எஞ்சக்கூடும். அதை நிகழ்த்துவது அஸ்தினபுரியின் நிலவுரிமைப் பூசல் அல்ல. அவர்களிட்ட வஞ்சினமும் அல்ல. மெய்யான ஏது இவர்தான். இவர் மட்டும் இல்லையேல் அப்பூசல் அஸ்தினபுரியின் அவைப்பேச்சிலேயே முடியும். மிஞ்சினால் அவர்களின் எல்லையில் ஒரு சிறுபோரில் தெளியும். இப்போர் நிகழ்வது இவர்பொருட்டே.”

         ஏதோ ஒரு நெறியைக் கைக்கொண்டு இருக்கும் உலகத்தின் நெறிகளை மாற்றி ஏன்  அமைக்க வேண்டும் என நினைக்கிறான்.  கிருஷ்ணர் இப்போரில் ஈடுபடுவது தேவையில்லை என்கிறான்.   கிருஷ்ணர் இப்படி அகன்று சென்றுவிட்டால் பெரும்போர் ஒன்று ஏற்படாமல் போய்விடும் என்கிறான். அதன் மூலம் பல்லாயிரம் பேர் போரில் மாய்ந்து போவதைத் தடுக்கலாம் என்கிறான்.  இப்படி பெரும் அழிவை ஏற்படுத்துவது எவ்விதத்தில் நன்மையென ஆகும் என்று வினவுகிறான். 

          போரை கிருஷ்ணன் உருவாக்கவில்லை என்பதே என் கருத்து. ஆனால் அவன் பாண்டவர்க்கு துணையென்று தன்னைக் காட்டிக்கொள்ளாமல் இருந்திருந்தால்  பாண்டவர்களுக்கென்று படைக்கூட்டு இப்போதிருக்கும் அளவுக்கு பெரிதாக தோன்றியிருக்காது.  கௌரவர் பாண்டவர் இடையிலான போர் அதன் காரணமாக ஏற்படாமல் போயிருக்கலாம்.  ஒருவேளை பீமன் துரியோதனனுக்கிடையிலான தனிப்போர் என்ற அளவில் முடிந்துவிட்டிருக்கலாம்.   ஆனால்  பாண்டவரின் தோழன் என்று இருக்கும் அவன் அவர்களுக்கு ஒரு அநீதி இழைக்கப்பட்டு  அந்த அநீதிக்கு எதிராக அவர்கள் போராடும்போது அவர்களுக்கு உதவாமல்  எப்படி அவர்களை கைவிடமுடியும்? மேலும்   பல ஆண்டுகளுக்கு முன் பாண்டவர்களின் உதவியால் தன் நாட்டை பகைவர்களிடமிருந்து மீட்டெடுத்த நன்றிக்கடனும் அவனுக்கு இருக்கிறது.  ஆகவே அவன் பாண்டவர் தரப்பில் இருப்பது இயல்பானது,  தவிர்க்கமுடியாதது.  அவன் அத்தரப்பில் இருக்கிறான் என்பதாலேயே அவனுக்கும் அவன் தத்துவத்திற்கும் எதிரானவர்கள் பாண்டவருக்கு  எதிர்த்தரப்பான கௌரவர்களிடம் சேர்வது இயல்பானதுதாகிறது.   அவ்வாறு கௌரவர்களுடன் சேர்ந்தவர்களின் எதிரிகள் பாண்டவர்களுடன் இணைகிறார்கள். இவ்வாறு இந்தப் படைக்கூட்டுகள் பெரிதாகிக்கொண்டே போவது கிருஷ்ணரை ஆதாரமாக்கொண்டுதான் என்றபோதிலும்,   இதற்கான முழுப்பொறுப்பை கிருஷ்ணரிடம் விட்டுவிட முடியுமா? 
     
    கிருஷ்ணருக்கு எதிரான இந்த பெரிய அளவிலான பகைக்கு அவரே காரணம் என்று கூறுகிறான்.
“இன்று பாரதவர்ஷமே திரிந்துள்ளது. பாற்கலத்தில் பிடியுப்பு என அதை திரித்தது இவருடைய இருப்பு. இவர்மேல் அச்சம்கொண்டவர்களே இங்குள்ள அரசர்களனைவரும். அதற்கேற்ப இவர் ஷத்ரியர்களை கைத்தூசு என ஊதி அழித்துள்ளார். பௌண்டரிக வாசுதேவரையும் சிசுபாலனையும் ஜராசந்தனையும் தந்தை கொன்றது அத்தனை தரப்பையும் அவருக்கு எதிரியாக்கியது.


அது ஏன் என்ற காரணத்தையும் அவன் கூறுகிறான். ஷத்திரியர்கள் தனக்கு இணையாக மற்ற குலத்தினர் அரசர்களாவதை எதிர்க்கின்றனர்.  நாலாம் வருணத்தினர் மேலெழுந்து வருவதை தடுப்பதற்கு காரணம் இருக்கிறது என்று பிரத்யும்னன் கூறுகிறான். 

மெய், நாலாம்குடிகள் கோல்கொண்டமைவதை அரசகுடியினர் விரும்புவதில்லை. அது அவர்களின் அறமும் கடமையும்கூட. கோல்கொண்டு எழும் எவரும் அரசனால் கொல்லப்பட வேண்டியவர்களே. இல்லையேல் நாடென்றும் அரசென்றும் ஏதுமில்லை. அதுவே ஸ்மிருதிகளின் அறிவுறுத்தல்.”

       ஆனால் கிருஷ்ணனும்ஷத்திரியர் இல்லாத குலத்திலிருந்து எழுந்து வந்தவன்தானே?  அதற்கு  பிரத்யும்னன்  அதுதான் நம்மை ஏற்றுக்கொன்டுவிட்டர்களே. அத்துடன் விட்டுவிட வேன்டியதுதானே. ஏன் மொத்த நெறியையும் மாற்றி எழுத வேண்டும் என்கிறான்.   அதை ஷத்திரியர்களின் காரணம் கூறுகிறான்.

“ஆனால் ஆற்றல்கொண்டு வென்று நின்று தன் கோலைநாட்டிய அனைவரையும் ஷத்ரியர்கள் ஏற்றுக்கொண்டு அரசனென்றே அவையமர்த்தியும் உள்ளனர். நிஷாதராகிய நளனும் அசுர அன்னையின் மைந்தராகிய ஜராசந்தரும் ஷத்ரியர்களுக்கே தலைவர்களாக ஆனார்கள். அவர்கள் அஞ்சுவது அவர்களையும் கடந்துசெல்லும் பெருங்கனவுகள் கொண்ட நாலாம்வருணத்தவரை மட்டுமே. அவ்வாறு தன்னை காட்டிக்கொண்டவர் தந்தை. துவாரகை அதன் கண்கூடான சான்று.”

“அதுவும்கூட ஷத்ரியர்களால் பொறுத்துக்கொள்ளப்பட்டது. அத்தனையையும் மீறி ஷத்ரியர்களிலேயே பலர் ஆற்றலை வழிபடுபவர்கள் என்றும் நாம் கண்டோம். அவர்களை அச்சுறுத்துவது இவர் சொல்லும் புதிய அரசியலொழுங்கு. அதன் மையமென முன்வைக்கும் புதிய வேதக்கொள்கை. வேதத்தைக் கடந்து கண்டடைந்த மெய்மை என இவர் அதை முன்வைக்கும் தயங்காப் பெருவிசை. நாளை இங்கு ஷத்ரியர்களே இல்லாமலாகிவிடக்கூடும் என்றும் குடித்தலைவர்களெல்லாம் அரசர்களென்றமையக்கூடும் என்றும் அதற்கு வேத ஒப்புதலை அளிக்க அந்தணரும் அமையக்கூடும் என்றும் அவர்கள் எண்ணுகிறார்கள். இவையனைத்தும் திரண்டே பேரழிவின் விளிம்பில் நம்மை நிறுத்தியிருக்கிறது.”

     சமூகம் வளர வளர அதில் மாற்றங்கள் ஏற்படவேண்டும்.   அந்த மாற்றங்கள் அவசியமானதாக இருக்க வேண்டும். ஆகவே சமூகத்தில் மாற்றங்களை எதிர்ப்பதற்கென்ற அமைப்பு, அதற்கான மன நிலை  எப்போதும் இருக்கும். அதை ஜெயமோகன் நிலைசக்தி என்று கூறுவார்.  அதை எதிர்த்து போராடி வெற்றி பெறும் மாற்றம் தன்னை சமூகத்தில் நிறுவிக்கொள்கிறது.   சிலசமயம் இப்படி மாற்றத்தை எதிர்க்கும் அமைப்பு மிகவும்  இறுகி தேவையான மாற்றங்களை உள்நுழைக்க விடாமல் இறுகி இருக்கும்.  அப்போது அந்த அந்தக் காலங்களில் பெருந்தலைவர்கள் தோன்றி அந்த அமைப்பை உடைத்தெறிந்து அந்த மாற்றத்தைக்கொண்டுவருவார்கள்.   அதில் சிலகாலம்  பேரழிவுகளும், சமூக குழப்பங்களும் ஏற்படலாம்.  ஆனால் அவ்வாறு  செய்வது ஒரு வயலில்  களைகளை, முதிர்ந்து அழிந்த  பழைய பயிர்களை, வேரோடு பிடுங்கி எறிந்து  புரட்டிப்போடும் ஏர் முனை செய்யும் வேலையைப்போன்றது என்று வெண்முரசு  கூறுகிறது.  இத்தகைய வேலையைச்செய்யும் எந்த ஒரு தலைவனும் ஏதோ ஒரு நெறியின் படி வாழும் சமூகத்தை குழப்பமடையச் செய்பவனாகவே தெரிவான். அதன் காரணமாக மக்கள் பலர் அறிந்தும் அறியாமலும்   பலவித இன்னல்களுக்கு உயிரிழப்புகளுக்கு ஆளாக நேரிடுகிறது.  ஒரு நல்ல தலைவன் இவை குறைவாக இருக்கும்படி பார்த்துக்கொள்வான்.  ஆனால் அவன் தான் நிகழ்த்த இருக்கும் மாற்றத்தை நிகழ்த்தாமல் விடுவதில்லை.  ஆனால் அவன் பணியை சமூக நலனுக்குக் கேடானது என்றும் காலம்காலமாக  பின்பற்றப்படும்  மரபுகளையும்  சமூகம் கைகொண்டிருக்கும் நெறிகளையும்  தகர்க்கிறான் என்றும் கூறி  அவன் பழிக்கப்படுவான்.   அதையே பிரத்யுனன் சொல்கிறான்.

“இவர் மட்டும் சற்றே அகன்றால் அத்தனை முடிச்சுகளும் அவி“எந்தையை நான் ஒரு விளையாட்டுத் தோழனாக மட்டுமே அறிந்திருக்கிறேன். அவரைப்பற்றிய கதைகள் சூழவே நான் வளர்ந்தேன். அதையெல்லாம் பிறிதொருவர் என்று எண்ண என் உள்ளம் பழகிக்கொண்டது. அதன் ஆழ்விழைவு அது. எந்தை எளியவராகும்போது எனக்குரியவராகிறார். நான் கையாளத் தக்கவராக இருக்கிறார். ஆகவே அந்தப் பேருருவை நான் விலக்கினேன். அதை வேடிக்கையாக மாற்றிக்கொண்டேன். அதனூடாக அவரை அப்புகழ் தொடாத சிறுவனாக ஆக்கிக்கொண்டேன். கூடவே அவருடைய அப்பேருருவை கேலிக்குரியதாக சமைத்தேன். அவர் அதை ஏற்றுக்கொண்டே என்னிடம் விளையாடினார்.” “உண்மை, நான் அவரை அறிந்ததே இல்லை. சபராசுரருடன் எதிர்நின்று போரிட்ட களத்திலேயே அவர் எவரென்று என் அகம் உணர்ந்தது. அன்றுவரை இருந்த நான் முற்றிலும் நொறுங்கினேன். மீண்டெழவே இயலாது அயலான் என்றானேன். பின்னர் அவரை நான் அணுகியது பாணருடன் போரிட்ட அக்களத்தில். இன்றும் அவர் எனக்கு அயலவரே.ழ்ந்துவிடும். ஒவ்வொருவரும் அச்சங்களும் ஐயங்களும் ஒழிந்து மண்ணில் அமைந்து எண்ணத் தலைப்படுவர். யோகியர் வாழவேண்டிய இடம் காடே என வகுத்தவர் மூடர்கள் அல்ல. யோகியர் குடியும் உடைமையும் கொள்வது இழுக்கு என நூல்கள் சொல்வதும் வெறுமனே அல்ல. யோகியர் கோரினால் இவ்வுலகு போதாது. அவர்கள் பெருகினால் இங்கு பிறருக்கு இடமில்லை. ஆகவே விலகுக, அகல்க. இவ்வெளிய மக்களை வாழவிடுக. இதையே அவரிடம் கோர எண்ணினேன்.”

   எடுத்துக்காட்டுக்கு இந்தியாவில் பொது மனிதர்களின் குரலுக்கு மதிப்பென்பது ஒருகாலம்வரை இல்லாதிருந்தது.  மக்களின் பொருட்டு, அரசர்கள், குலத் தலைவர்களே முடிவெடுத்து வந்தனர். ஏழைகள், ஒடுக்கப்பட்டவர்கள் மற்றும் பெண்களை பிரதிப்படுத்தும் தலைவர்கள் இல்லாதிருந்தனர். கால ஓட்டத்தில் இவர்கள் சமூகப் பலன்களைப் பகிர்ந்துகொள்வதிலும்  புறக்கணிக்கப்பட்டார்கள்.  இவர்கள் தமக்கென நோக்கமென ஏதுமில்லாமல் தமக்கு மேலுள்ளவர்கள் இடும் கட்டளைகளை நிறைவேற்றும் பணியாளர்களாக இருந்தார்கள். அவர்களின் அடிப்படைத் தேவைகள் மட்டும் மிகக் குறுகிய அளவில் நிறைவேற்றப்பட்டன.  அப்போது ஆங்கிலேயர் ஆட்சி வந்தது.  அவர்களின் ஆளுகை இந்த ஒடுக்கப்பட்டவர்களுக்கு   மட்டுமென தனியாக தீங்கு என எதையும்  பெரிதாக தந்துவிடவில்லை.  மாறாக முன்பிருந்ததை விட அவர்கள் நிலை சற்று மேம்பட்டது என்று கூட சொல்லலாம். ஆனால் காந்தி அவர்களை விடுதலைப்போராட்டத்தில் ஈடுபடுத்துகிறார். அது சமூகத்தில் குழப்பத்தை ஏற்படுத்துகிறது பெண்கள் உட்பட பலர் சிறைசெல்ல நேர்கிறது.  பலர் பெரும் இன்னல்களுக்கு ஆளாக சில உயிரிழப்புகளும் ஏற்படுகின்றன.  சாதி மத ஏற்றத்தாழ்வுகளை கைவிடும்படி அதிலிருந்து வெளிவருமப்டி மக்களை அழைக்கிறார். பல்வேறு படிநிலைகளாக உயர்வு  தாழ்வுகளோடு கட்டமைக்கப்படிருந்த இந்திய சமூகத்தை உடைத்து அனைவரும் சமம் என்ற நிலையை கொண்டுவர முயல்கிறார்.    அப்போது  இருந்த பழமைவாதிகள் அவரை எவ்வளவு எதிர்த்திருப்பார்கள்.  அவர்கள் காந்தியை அமைதியாக இருக்கும் சமூகத்தில் கலகம் விளைவிப்பவராகக்  கருதிஇருப்பார்கள்.  ஆனால் இந்தக் கலகங்களின் மூலம் காந்தி இந்திய சமூகத்தில்  அடங்கி இருந்தருக்கு  நிமிர்ந்து நிற்பதற்கான  தன்னம்பிக்கையையும் அடக்கி ஆண்டவர்களும் மன உறுத்தல்களையும் கொடுத்தார்.  அதனால் இந்தியா என்ற ஒரு நாடும் அதற்கான மக்களாட்சிவழிமுறையும் உருவாகியது.        ஆனால் காந்தி பலரின் ஐயத்திற்கும் பகைக்கும் ஆளானாலும் அவரை புரிந்துகொண்டு அவருடன் தோள்நிற்க பலர் வந்தனர். ஆனால் அவரின் சொந்த மகன் ஒருவர் அவரின் பெருமையைப் புரிந்துகொள்ளாமல் அவருக்கு முறிலும் எதிராகச் செயல்படுபவராக மாறிப்போனார்.  இதை எப்படி புரிந்துகொள்வது என்பதில் சதானிகனின் கூற்று நமக்கு உதவுகிறது.  

    சதானீகன் “மூத்தவரே, நான் தங்களை சந்திக்க வந்தது ஒன்றை அறியும்பொருட்டே. உங்கள் தந்தையின் பெருமையை நீங்கள் உணர்ந்திருக்கிறீர்களா என்று. அணுக்கம்போல் மறைக்கும் திரை பிறிதில்லை என்பதனால் அந்த ஐயத்தை அடைந்தேன்” என்றான். பிரத்யும்னன் விழிகள் சுருங்க அவனை நோக்கினான்.

“பிற உபயாதவர் அனைவருமே தந்தையை சற்றும் அறிந்தவர்களல்ல என்றுதான் நினைக்கிறேன். அவர் ஈட்டிய பேரரசு என்பது அவருடைய ஆற்றலின் முன் சிறு கூழாங்கல். ஆனால் அவர்களோ நல்லூழால் தந்தை கண்டெடுத்த புதையல் அது என எண்ணுகிறார்கள். மூத்த யாதவரோ, பேரரசர் வசுதேவரோகூட இளையவரை உணர்ந்தவர்கள் அல்ல” என்று சதானீகன் சொன்னான்.

“நானும் உணர்ந்திருக்கிறேன் என்று சொல்லமாட்டேன். உணர்வது எளிதும் அல்ல. ஏனென்றால் தந்தையர் தங்கள் மைந்தருக்கு முன் பிற தோற்றங்களைக் களைந்து வெறும் தந்தை மட்டுமே என நின்றிருக்க விரும்புகிறார்கள். அது அவர்களுக்கும் தங்களிலிருந்து தாங்கள் கொள்ளும் இடைவிடுதலை. ஒரு நீராட்டு. ஓர் ஊழ்கம். அதிலிருந்து அவர்களால் வெளிவரவே முடிவதில்லை. முதிரா இளமையில் மைந்தருக்குக் காட்டிய அம்முகம் அவர்களுக்கு பழகிவிடுகிறது. மைந்தருக்கும் அந்த முகம் பழகிவிடுகிறது. பிறிதொரு முகத்தை காட்டினால் மைந்தர் தந்தையை இழந்துவிடுவதாக உணர்கிறார்கள். அந்த அதிர்ச்சியிலிருந்து எளிதில் மீள இயலாது. தந்தையரும் மைந்தரை இழக்கக்கூடும், அவர்களும் அதை விரும்புவதில்லை.” 


சதானிகனின் இந்தக் கூற்று பிரத்யுனனை சிந்திக்க வைக்கிறது. ஏன்  மற்றவர் அறிந்திருக்கும் தன்  தந்தையின் சிறப்பை தன்னால் அறிய இயலவில்லை என்பதை அவன் இவ்வாறு கூறுகிறான்:


“எந்தையை நான் ஒரு விளையாட்டுத் தோழனாக மட்டுமே அறிந்திருக்கிறேன். அவரைப்பற்றிய கதைகள் சூழவே நான் வளர்ந்தேன். அதையெல்லாம் பிறிதொருவர் என்று எண்ண என் உள்ளம் பழகிக்கொண்டது. அதன் ஆழ்விழைவு அது. எந்தை எளியவராகும்போது எனக்குரியவராகிறார். நான் கையாளத் தக்கவராக இருக்கிறார். ஆகவே அந்தப் பேருருவை நான் விலக்கினேன். அதை வேடிக்கையாக மாற்றிக்கொண்டேன். அதனூடாக அவரை அப்புகழ் தொடாத சிறுவனாக ஆக்கிக்கொண்டேன். கூடவே அவருடைய அப்பேருருவை கேலிக்குரியதாக சமைத்தேன். அவர் அதை ஏற்றுக்கொண்டே என்னிடம் விளையாடினார்.” “உண்மை, நான் அவரை அறிந்ததே இல்லை. சபராசுரருடன் எதிர்நின்று போரிட்ட களத்திலேயே அவர் எவரென்று என் அகம் உணர்ந்தது. அன்றுவரை இருந்த நான் முற்றிலும் நொறுங்கினேன். மீண்டெழவே இயலாது அயலான் என்றானேன். பின்னர் அவரை நான் அணுகியது பாணருடன் போரிட்ட அக்களத்தில். இன்றும் அவர் எனக்கு அயலவரே.



பின்னர் அவன் கிருஷ்ணரில்  பிறர் காணும் பேருருவை அறிய தான் அவரைவிட்டு அகன்றுசென்று முயலவேண்டும் என்ற எண்ணம் கொள்கிறான்.  


தந்தையைத் துறந்து இளைய யாதவர் என்னும் யோகியை என்னால் சென்றடைய இயலுமா என்று இந்த கானேகலில் முயலவிருக்கிறேன். அகன்று அகன்று அவரை அணுகும் ஒரு பயணம் இது” என்றான் பிரத்யும்னன்.
    


  பரப்பிரம்மத்தை உணர்ந்து  அதில் நான் எனும் அகங்காரம் அழிந்து கரைந்துபோக ஞானமார்க்கமே சரியானது என்று தோன்றும். ஆனால் அது அண்ணாமலையில் இருந்தபடியே அம்மலையை முழுதறிய முயல்வதற்கு சமம்.  அதனால்தான் சற்று விலகிசென்று அப்பரப்பிரம்மத்திலிருந்து வேறாக தன்னைக் கருதி பிரம்மத்திற்கு  இறையுருவொன்று சமைத்து அதை வழிபட்டு அதன்மேல் காதலாகி கசிந்து கண்ணீர் மல்கி பக்திசெய்யும் வழிமுறையை அனைத்து மதங்களும் முதற்படியாக வைத்திருக்கின்றன.  பரப்பிரம்மத்தை அகன்று அறிந்த பின்னரே அதுவே  நானென அறியும் பெரு நிலை அடைவதற்கான ஞானப் பாதையின் வாயிலைத்  திறப்பது எளிதாகும் என்று நம் மதம் நமக்கு சொல்கிறது.
     
தண்டபாணி துரைவேல்

Friday, December 15, 2017

வரிகள்



ஜெ

பெரும்பாலும் வெண்முரசின் நிகழ்வுகள் வேகமாகச் செல்கின்றன. நிறையப்பக்கங்கள் இருப்பதனால் அனைவரும் படித்துச்செல்லவேண்டும் என்பதற்காக என நினைக்கிறேன் நீங்கள் கதையொழுக்கை முக்கியமாக கருதுகிறீர்கள். இதனால் பலசமயம் கதாபாத்திரங்களின் எண்ண ஓட்டங்களில் வரும் ஆழமான வரிகளை நாம் கவனிக்காமலேயே சென்றுவிடுகிறோம். உதாரணமாக இந்தவரி


இது யயாதி திருமணம் என்னும் சடங்கைப்பற்றி நினைப்பது. யயாதிக்கு அந்த திருமணம் ஒரு பெரிய திருப்புமுனை. அவர் வரை வந்துசேந்த அவருடைய மூதாதையரின் ரத்தமே மாறிவிடுகிறது அப்போது. ஆனால் எல்லா திருமணங்களும் அப்படித்தானே?

சடங்குகளென்பதே ஒவ்வொரு எளிய அன்றாடச் செயலையும் வாழ்வெனும் பெருக்கில் பொருத்தி மேலும் மேலும் பொருட்செறிவு அடையவைப்பதற்காகத்தான்.

என நினைக்குமிடத்தில் அந்த சிந்தனை ஒரு முழுமையான வட்டமாக ஆகிவிடுகிறது. ஆனால் நாவலில் இது ஒரு மிகச்சிறியதுளியாகக் கடந்துசெல்கிறது


மனோகர் 

நதி



ஜெ

வெண்முரசின் உள்ளடக்கத்தில் மெல்லமெல்ல உருவாகி வருவது ஒவ்வொருவரும் வெவ்வேறு தத்துவத்தால் கட்டுண்டிருக்கிறார்கள் என்பது. வெண்முரசிலேயே ஒரு நல்ல உவமை வருகிறது. நதியைப்பார்க்காமல் அதில் மிதந்துசெல்லும் சருகுகளைப்பார்த்தால் அவை தனித்தனியாகச் செல்வதுபோலத்தான் தோன்றும். நாகவேதம் அசுரவேதம் நால்வேதம் நாராயணவேதம் என்று பலவகையான தரிசனங்கள்தான் மோதிக்கொள்கின்றன. மனிதர்கள் அதில் வெளியே தெரியும் முகங்கள், அவ்வளவுதான்


சிவக்குமார்

தலைவன்




ஜெ

இன்று வாசிக்கையில் கடையனில் கடையர்களிடமிருந்து எப்படி தலைவன் உருவாகிறான் என பத்மர் சொல்லும் ஒருவரி நெஞ்சில் நின்றது. முக்கியமான வரி அது. அவர்கள் அவனைநோக்கிச் சிரித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் அச்சிரிப்பு எப்போது அவர்களின் மனதில் ஆராதனையாக மாறியது என்று தெரியவில்லை என்று சொல்லும்போது பத்மர் இப்படிச்சொல்கிறார்


முக்கியமான இந்த அப்சர்வேஷனைப்பற்றியே நினைத்துக்கொண்டிருந்தேன். அறிஞர் பேசும்போது மக்கள் அதை தங்கள் முழுமனதாலும் எதிர்க்கிறார்கள். ஆகவே எதிரிநிலை எடுக்கிறார்கள். தங்களில் ஒருவன் முட்டாள்தனமாகப்பேசினாலும் அதனுடன் இணைந்துகொள்கிறார்கள். சமகால அரசியலை இதைவிடக்கூர்மையாகச் சொல்லிவிடமுடியாது


ராஜன்

தெய்வங்களைப்பற்றி 2


வெண்முரசின் தெய்வங்களைப்பற்றி ஒரு வாசகர் எழுதியிருந்தார். முக்கியமான ஒரு பார்வை அது. வெண்முரசில் தெய்வம் என்பது மிகவிரிவான அர்த்ததில் உள்ளது என நினைக்கிறேன். தெய்வங்களைப்பற்றி பேசப்பட்டுக்கொண்டே இருக்கிறது இதில். வெண்முரசு தெய்வம் என்றால் ஒரு ஃபினாமினன், ஒரு காஸ்மிக் இமேஜினேஷன் என நினைக்கிறது. ஆகவே ஒவ்வொரு கருத்துக்கும் அதற்கான தெய்வம் உள்ளது. ஒவ்வொரு மனநிலைக்கும் உணர்ச்சிக்கும் செயலுக்கும் தெய்வம் உள்ளது.

ஒரு விஷயத்தை அதன் உச்சநிலையில் ஒரு உருவமாக காட்டுவதே தெய்வம் என்று வெண்முரசு சொல்கிறது. ஆகவே தெய்வங்கள் பிறந்துகொண்டே இருக்கின்றன. தெய்வங்களை நான் சூப்பர் போயட்டிக் இமேஜஸ் என்றுதான் எடுத்துக்கொள்கிறேன். அவை பின்னர் மதம் சார்ந்த தெய்வங்களாக ஆகலாம். ஆனால் தெய்வமென்பது ஒரு peak of idea நான் சொல்லிவிட்டேனா என்று தெரியவில்லை. இது என் மனதில் தோன்றியது


செல்வக்குமார்

Thursday, December 14, 2017

ஐந்து முதலைகளின் கதை



ஜெ

காண்டீபத்தில் வரும் ஐந்து முதலைகளின்கதையை இன்று கைபோன போக்கில் புரட்டியபோது வாசிக்கநேர்ந்தது. எவ்வளவு அழகான எத்தனை கூர்மையான உருவகக் கதை என்ற வியப்பை அடைந்தேன். மகாபாரதத்தில் அந்தக்கதையை தேடி வாசித்தேன். அதில் ஒரு சாதாரணமான உருவகக்கதை அது. ஒரு பழைமையான கதை. அதில் தத்துவம் இல்லை. ஒரு கதையின் சாத்தியங்கள்தான் உள்ளன. அதை தத்துவமாக விரிக்கலாமென்பது உங்கள் வாசிப்பு

 அது உருவகிக்கும் அனைத்து அம்சங்களையும் விரிவுபடுத்தி நவீன முறையில் விரிவாக்கம் செய்த வடிவத்தை வாசித்தபோதுதான் அந்தக்கதையின் சாத்தியங்கள் என்ன என்று புரிந்தது. ஐந்து தேவகன்னியரும் பொன்னாலும் நிறையாமல் நிழல்கொண்டிருந்தனர் என ஆரம்பித்து மெய்மைதேடி அவர்கள் நிறைவுகொள்வதும் அவர்கள் அர்ஜுனனை ஐந்து முதலைகளாக மறிப்பதும் நினைக்கநினைக்க விரிகின்றன.

அர்ஜுனனுக்கு அவை காட்டும் மாயக்காட்சிகள் அளிக்கும் மகாபாரததர்சனம் வேறு ஒரு தனிக்கதை. இத்தனைசெறிவாக இக்கதை இருப்பதனால் இதை பலரும் அப்படியே கடந்துசென்றுவிட்டார்கள் என நினைக்கிறேன்


ராஜம்